@article{ 
author = {HassanzadehAval, F. and RezvaniMoghaddam, P.},  
title = {Energy Efficiency Evaluation and Economical Analysis of Onion(Allium Cepa L.) Production in Khorasan Razavi Province of Iran}, 
abstract ={Current conventional agricultural systems using intensive energy have to be revitalized through new integrated approaches relying on renewable energy resources, which can allow farmers to stop dependence on fossil resources. The aim of this study was determining the amount of input–output energy used in onion (Allium cepa L.) production in Khorasan Razavi province. For this purpose, the data was collected from 55 onion farm workers in Khorasan Razavi. Inquiries were conducted in face-to-face interviews in April-May 2011. Farm workers were selected based on random sampling method. The results indicated that total energy input was 98479 MJ.ha-1. The share of electricity and nitrogen fertilizer was 50.9 and 14.7%, respectively out of total energy input. The average onion yield under normal conditions was 73227 kg.ha-1 on irrigated farms. The net energy and energy productivity values were estimated to be 18684 MJ.ha-1 and 0.74 kg.MJ-1, respectively, and the ratio of energy output to energy input was found to be 1.19. This indicated an intensive use of input in onion production, which is not parallel to the increase in the final yield. Approximately 77.3% of the total energy input used in onion production was non-renewable (machinery, diesel, fertilizers, chemicals and electricity) and only 22.7% was renewable energy form (human labor, manure, water for irrigation, seeds). Cost analysis revealed that total cost of onion production for one hectare was 79262908 Rials. Benefit–cost ratio was calculated as 1.65. Although energy efficiency of onion production in Khorasan Razavi province is low, it is economically justified.},  
Keywords = {Energy ratio, Energy productivity, Input–output energy.},
volume = {2},
Number = {3}, 
pages = {1-11}, 
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی کارایی انرژی و تحلیل اقتصادی تولید پیاز (Allium cepa L.) در استان خراسان رضوی},
abstract_fa ={افزایش کارایی انرژی و استفاده از منابع انرژی قابل تجدید در سیستم‌های کشاورزی فشرده رایج وابستگی به منابع سوخت فسیلی را کاهش می‌دهد. هدف از این مطالعه، تعیین میزان انرژی ورودی و خروجی در تولید محصول پیاز و انجام آنالیزهای اقتصادی در استان خراسان رضوی بود. به‌منظور دست‌یابی به این هدف، پرسش‌نامه‌هایی طراحی شد و به روش نمونه‌گیری تصادفی 55 پیازکار در این استان انتخاب شدند. پرسش‌ها به‌صورت چهره به چهره در ماه‌های اردیبهشت وخرداد 1390 جمع‌آوری شد‌. نتایج نشان داد که کل انرژی ورودی برای تولید پیاز در استان خراسان رضوی 98479 مگاژول بر هکتار بود. حدود 9/50% از این انرژی مربوط به الکتریسیته و 7/14% آن مربوط به کود نیتروژن بود. میانگین عملکرد پیاز در مزارع تحت آبیاری، 73227 کیلوگرم بر هکتار به‌دست آمد. انرژی خالص و بهره‌وری انرژی به‌ترتیب 18684 مگاژول بر هکتار و 74/0 کیلوگرم بر مگاژول، و نسبت انرژی خروجی به انرژی ورودی 19/1 بود. نسبت انرژی خروجی به ورودی پایین در این سیستم نشان می‌دهد که استفاده فشرده از منابع در تولید پیاز با افزایش در تولید نهایی همسو نمی‌باشد. 7/22 درصد از کل انرژی ورودی، انرژی قابل تجدید (نیروی انسانی، کود دامی، آب آبیاری و بذر مصرفی) و 3/77 درصد آن، انرژی غیرقابل تجدید (ماشین‌آلات، سوخت گازوئیل، کودهای شیمیایی، سموم و الکتریسیته) بود. آنالیز هزینه‌ها نشان داد که کل هزینه‌های تولید برای یک هکتار تولید پیاز، 79262908 ریال بود. نسبت فایده به هزینه در این سیستم، 65/1 به‌دست آمد. بنابراین اگرچه تولید پیاز در استان خراسان رضوی کارایی انرژی پایینی دارد اما از نظر اقتصادی دارای سود قابل قبولی است.},
keywords_fa = {بیلان انرژی، بهره‌وری انرژی، انرژی ورودی و خروجی},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-233-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-233-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Alijani, V. and Feghhi, J. and Zobeiri, M. and MarviMohadjer, M.R.},  
title = {Investigation of Different Forest Type’s Structure with Applying Nearest Neighbor Indices (Case Study: Gorazon District, Kheyrud Forest)}, 
abstract ={To implement correct management of forest ecosystems, enough information in relation to the structures of tree species is necessary. In this study, the structures of trees species in Fagus, Fagus-Carpinus, Carpinus-Fagus and Carpinus-Quercus types were investigated and compared in Hyrcanian forest. The data used in this study was collected from 239 plots with an area of 1000 m2 in Gorazbon district of Kheyrud forest, and Crancod (ver. 1.3) software was employed to calculate the uniform angle (Wi), Mingling (DMi), DBH dominance (TDi) and Height dominance (THi) indices. The result of uniform angle index showed a random positioning for the trees in the studied types. Also, the result of mingling index showed a low mixture for four studied types. The result of this index indicated an intra-specific competition for Fagus orientalis and Carpinus betulus and an inter-specific competition for other species. The average value of DBH and Height dominance indices showed a relative similarity among the studied types. The result of these indices showed that some species such as Acer velutinum,، Tilia begonifolia and Alnus subcordata are dominant and species including Ulmus glabra and Diospyros lotus are dominated. The comparing of similar species structure showed a non significant difference for positioning, DBH and height dominance features in different types. Also, this comparison showed a significant difference in mingling feature of Carpinus betulus, Fagus orientalis, Acer velutinum, Tilia begonifolia, and also deadwoods in the studied types. The utilized indices in this study had a high ability in the description of forest types' structures and also the ecological features of trees species.},  
Keywords = {Forest structure, Hyrcanian forest, Positioning, Mingling, Trees dominance.},
volume = {2},
Number = {3}, 
pages = {13-24}, 
publisher = {},
title_fa = {بررسی ساختار تیپ‌های مختلف جنگلی با استفاده از شاخص های نزدیک‌ترین همسایه(مطالعه موردی: بخش گرازبن جنگل خیرود)},
abstract_fa ={برای مدیریت صحیح اکوسیستم‌های جنگلی داشتن اطلاعات کافی در رابطه با ساختار گونه‌های درختی ضروری می‌باشد. در این تحقیق، ساختار گونه‌های درختی تیپ‌های راش (Fagus)، راش-ممرز (Fagus-Carpinus)، ممرز-راش (Carpinus-Fagus) و ممرز-بلوط (Carpinus-Quercus) جنگل‌های هیرکانی مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. اطلاعات مورد استفاده برای این تحقیق، با استفاده از 239 قطعه نمونه 1000مترمربعی که به روش منظم تصادفی در بخش گرازبن جنگل خیرود پیاده شده بود، جمع‌آوری و با استفاده از نرم‌افزار Crancod (Ver. 1.3) شاخص‌های زاویه یکنواخت، آمیختگی و ابعاد قطر برابر سینه و ارتفاع محاسبه شد. نتایج حاصل از شاخص زاویه یکنواخت نشان‌دهنده موقعیت مکانی تصادفی برای درختان چهار تیپ مورد بررسی بود. نتایج شاخص آمیختگی، آمیختگی کمی را برای چهار تیپ مورد بررسی نشان داد. نتایج به دست آمده از این شاخص نشان داد که اکثراً گونه‌های Fagus orientalis و Carpinus betulus دارای رقابت درون گونه‌ای و سایر گونه‌های مورد بررسی دارای رقابت بین گونه‌ای می‌باشند. میانگین شاخص‌های ابعاد قطر برابر سینه و ارتفاع نشان‌دهنده شباهت نسبی تیپ‌های مورد بررسی از نظر این ویژگی بود. نتایج حاصل از این دو شاخص غالبیت نسبی گونه‌های Acer velutinum، Tilia begonifolia و Alnus subcordata و مغلوبیت Ulmus glabra و Diospyros lotus را نشان دادند. مقایسه ساختار گونه‌های مشابه در تیپ‌های مختلف، نشان‌دهنده عدم وجود اختلاف معنی‌دار بین آنها از نظر ویژگی‌های موقعیت مکانی، ابعاد قطر برابر سینه و ارتفاع بود؛ وتنها اختلافات دیده شده در آمیختگی گونه‌های Carpinus betulus، Fagus orientalis، Acer velutinum، Tilia begonifolia و هم‌چنین خشکه‌دارها در تیپ‌های مورد بررسی بود. شاخص‌های به‌کار رفته در این تحقیق دارای توانایی بالایی در تشریح ساختار تیپ‌های مختلف و هم‌چنین ویژگی‌های اکولوژیکی گونه‌های درختی هستند.},
keywords_fa = { ساختار جنگل، جنگل‌های هیرکانی، موقعیت مکانی، آمیختگی، ابعاد درختان},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-234-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-234-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Sharifinia, M. and ImanpourNamin, J. and Ramezanpour, Z.},  
title = {Effects of Substrate Type on Benthic Diatom Assemblages of a Masooleh Rud River – Guilan}, 
abstract ={The present study was conducted to evaluate the effects of some physical and chemical parameters of water e. g. pH, temperature, electron conductivity (EC), Fe, silicate, orthophosphate, Nitrate on diversity and abundance of periphyton diatoms in a tributary of the Masooleh River (located 37o 22’ to 37o 23’ northern latitude and 49o17’- 49o19’ eastern longitude in Guilan Province, north of Iran) in summer, autumn and winter, 2011. The study area was 15 km in area, and 5 sites were chosen for diatom sampling. The average depth of the river was 0.5 m with temperature ranging from 14 to 31 0C. Elevation from the sea level and all parameters mentioned above were measured for each sampling site. The samples were collected from surface layer of Epilithon, Epidendron, Epipssamon and Epipelon as natural substrates. The results showed the following ranges: EC: 617-1370 S.cm.-1 pH: 7.82- 8.81 and nutrients: PO43-: 0.02- 0.21mg.l-1, NO3: 1.2- 3.5 mg.l-1, SiO2: 0.02- 6.5 mg.l-1and Fe2+ < 0.02- 0.1 mg.l-1 as an indicator of trophic status of the river. The collected samples were processed and slides were prepared for LM examination. In this study, 23 genera of diatoms were identified. The least and most abundant diatoms were observed on muddy (12.52) and stony (30.86) substrates, respectively. Comparison of mean abundance of diatom population on different substrates (muddy: 23.95± 4.08, gravel: 15.52± 0.97, woody: 17.71± 0.62 and stony: 23.95± 4.08) revealed statistically significant differences between stony, gravel, muddy, and woody substrates (P<0.05). The distribution of diatoms on coarser substrates (wood, stone and gravel) was higher than on softer ones (muddy). Based on the obtained results, woody and stony substrates seem to be more suitable for ecological monitoring of streams than muddy and gravel substrates.},  
Keywords = {Diatom, Diatom, Substrate type, Masooleh Rud River, Guilan.},
volume = {2},
Number = {3}, 
pages = {25-35}, 
publisher = {},
title_fa = {تأثیر نوع بستر بر جمعیت دیاتومه‌های کفزی رودخانه ماسوله رود – گیلان},
abstract_fa ={مطالعه حاضر با هدف تأثیر برخی عوامل فیزیکی و شیمیایی آب اسیدیته، دما، شوری، هدایت الکتریکی(EC)، آهن، سیلیکات، اورتوفسفات، نیترات، بر تنوع و تراکم جمعیت پریفیتون‌های (دیاتومه‌ها) یکی از انشعابات ماسوله رود در سه فصل تابستان، پاییز و زمستان 1389 انجام شد. نمونه‌ها از سطح بسترهای طبیعی سنگی، چوبی، شنی و گلی از رودخانه ماسوله رودخان با عرض شمالی ,37022 تا ,37023 از مدار استوا و طول شرقی ,49017 تا ,49019 واقع در شمال ایران (غرب استان گیلان) جمع‌آوری شدند. در مسیر رودخانه 5 ایستگاه در محدوده 15 کیلومتری برای نمونه‌برداری از بسترهای طبیعی انتخاب گردید. ارتفاع از سطح دریا و فاکتورهای نیترات، اورتوفسفات، سیلیکات، آهن، شوری، هدایت الکتریکی(EC) و pH در تمام ایستگاه‌ها مورد اندازه‌گیری قرار گرفتند. تغییرات جمعیت دیاتومه‌ها و ارتباط آن با فاکتورهای فیزیکی و شیمیایی بررسی گردید. رودخانه دارای عمق آب کمتر از نیم متر و دمای بین 31-14 درجه سانتی‌گراد، میزان هدایت الکتریکیS.cm -1 µ1370 -617، میزان pH از 81/8 – 82/7 بود. غلظت مواد مغذی (mg l-1 21/0– 02/0PO43- : ، mg l-1 5/3 – 2/1 NO3- : ، mg l-1 02/0 – 5/6SiO2: ، mg l-1 1/0 – 02/0> Fe2+:، 5/6 - 02/0 =SiO2) نشان‌دهنده وضعیت تروفیک رودخانه است. نمونه‌ها پس از شستشو و تهیه اسلاید با استفاده از میکروسکوپ نوری مورد بررسی قرار گرفتند. در این مطالعه 23 جنس دیاتومه شناسایی شد. حداقل و حداکثر مقدار فراونی کل چمعیت دیاتومه‌ها روی بسترهای گلی (ایستگاه 4: 52/12%) و سنگی (ایستگاه 5: 86/30%) به‌دست آمد. نتایج حاصل از مقایسه میانگین فراوانی نسبی (%) جمعیت دیاتومه‌ها بین بسترهای مختلف (گلی: 08/4 ±95/23؛ شنی: 97/0 ±52/15؛ چوبی: 62/0 ±71/17و سنگی: 08/4 ±95/23) اختلاف معنی‌داری را بین بستر سنگی با بسترهای شنی و گلی؛ و بستر چوبی با گلی نشان داد (05/0P<). در این مطالعه توزیع فراوانی جنس‌های دیاتومه روی بسترهای زبر (چوب، سنگ و ماسه) نسبت به بسترهای صاف و نرم (بستر گلی) بیشتر می‌باشد. بنابراین باتوجه به نتایج به‌دست آمده بسترهای چوبی و سنگی می‌توانند برای برنامه‌های پایش اکولوژیکی نسبت به بسترهای گلی و شنی مناسب‌تر باشند.},
keywords_fa = { دیاتومه، نوع بستر، رودخانه ماسوله رود، گیلان},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-235-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-235-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Momeni, M. and Hemami, M. R. and Malekian, M.},  
title = {Abundance Estimation and Habitat associations of Persian wild ass in Qatruyieh National Park}, 
abstract ={Persian wild ass, Equus hemionus onager, is a rare subspecies of Asiatic wild ass endemic to Iran, which was historically widespread in arid and semi-arid steppes of central and southeastern Iran. Today only two natural populations have remained. This subspecies is listed as Critically Endangered in the Red List of the International :::union::: for the Conservation of Nature and Natural Resources. Knowledge on habitat use and population densities of this taxon is necessary for its successful conservation. We studied population density and habitat selection by Persian wild ass in Qatruiyeh National Park (QNP). Seasonal habitat use by onagers was studied using clearance transects and standing crop pellet group counts. Line transect distance sampling was used to estimate the abundance of onager in the two main vegetation communities of the park. Onager use of vegetation communities was not significantly different in autumn, winter and spring, but in summer onagers used Artemisia sieberi community significantly more than the Zygophillum-Artemisia community. The most sensible relationships, resulting from multiple regressions, were negative effects of Zygophyllum eurypterum and trough distance. Negative relationship to trough distance showed importance of water resources for onager presence. Population density of onager, estimated through distance sampling, was higher in Artemisia sieberi community (3 onagers per km2 95% confidence interval 1.58–5.7) compared with the Zygophillum-Artemisia community (0.45 onagers per 1 km2 95% confidence interval 028–0.73). The mean density of onager in the national park was about 1.0 onager per km2. Complete protection and suitable distribution of adequate water resources are the main contributing factors to the high density of onagers in QNP.},  
Keywords = {Persian wild ass, Habitat associations, Qatruyieh National Park, Line Transect, Population density},
volume = {2},
Number = {3}, 
pages = {37-48}, 
publisher = {},
title_fa = {برآورد فراوانی و ارزیابی نیازهای زیستگاهی گورخر ایرانی در پارک ملی قطرویه},
abstract_fa ={گور ایرانی زیرگونه‌ای از گورخر آسیایی است که به‌صورت اندمیک در دشت‌ها و تپه ماهورهای زیستگاه‌های بیابانی و استپی ایران زندگی می‌کند. این زیر گونه از سوی اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی به‌عنوان گونه‌ای در آستانه انقراض معرفی شده است. به همین دلیل داشتن اطلاعات کاملی از اندازه جمعیت و نیازهای زیستگاهی این‌گونه به منظور تدوین سیاست‌های مدیریتی برای حفاظت از آن امری اجتناب‌ناپذیر است. در این پژوهش تراکم جمعیت گور ایرانی به تفکیک جوامع گیاهی با استفاده از روش ترانسکت خطی برآورد شد و استفاده فصلی از زیستگاه با استفاده از روش شمارش گروه‌های سرگین در پارک ملی قطرویه بررسی گردید. اختلاف معنی‌داری در میزان استفاده از جوامع گیاهی در فصول پائیز، زمستان و بهار مشاهده نشد، اما در فصل تابستان گورها از جامعه درمنه دشتی به‌طور معنی‌داری بیش از جامعه قیچ-درمنه استفاده کردند. نتایج مدل رگرسیون خطی میان تراکم گروه‌های سرگین و برخی از متغیرهای زیستگاهی (گیاهی و خاکی) نشان داد که فراوانی نسبی گور ایرانی به‌طور معنی‌داری با حضور گیاه قیچ و فاصله از آبشخور مرتبط است. رابطه منفی بین گروه‌های سرگین و فاصله از آبشخور نشان‌دهنده وابستگی بالای گورخر به منابع آبی است. تراکم جمعیت گورخر، برآورد شده از طریق نمونه‌گیری فاصله‌ای، در جامعه درمنه دشتی (٣ گور در کیلومترمربع‏‎ْ؛ فاصله اطمینان: ٧/٥-٥٨/١) بیش از تراکم این گونه در جامعه قیچ- درمنه (45/0گور در کیلومترمربع؛ فاصله اطمینان: ٧٣/٠-٢٨/٠) بود. برآورد ما میانگین تراکمی نزدیک به ٠/١ گورخر در کیلومترمربع برای پارک ملی را نشان داد. این تراکم بالا را می‌توان ناشی از وجود منابع آبی کافی با توزیع مناسب در سطح پارک ملی و امنیت کافی به واسطه ممانعت از حضور انسان و دام‌های اهلی در پارک دانست.},
keywords_fa = {گورخر ایرانی، نیازهای زیستگاهی، پارک ملی قطرویه، ترانسکت خطی، تراکم جمعیت},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-236-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-236-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Eghbali, A. and Iravani, M. and Bassiri, M. and TarkeshEsfahani, M. and Mohajeri, A. R.},  
title = {Seed Dispersal by Domestic Herbivores in Rangeland Ecosystems of the Central Zagros Region}, 
abstract ={To assess seed dispersal by domestic herbivores (sheep and goat) in Central Zagros region, 12 different rangeland sites, located 200 km west of Isfahan city, were studied. For each site, a pooled dung sample of 10 freshly pellet groups from domestic herbivores was collected in four different periods (mid June, July, August and September) during grazing season (in total, 48 pooled dung samples). Dung samples were dried in a dark room by exposing to open air, and then from each a 150 gram sample was kept for two months in the refrigerator at 3ْc as cold treatment. Seed content of dung samples was assessed in a greenhouse germination experiment over a period of 8 months. In total, 2039 seedlings from 50 different plant species (16 families and 48 genera) were germinated from dung samples. Seed content of dung samples was mostly composed of palatable herbaceous species with no dispersal mechanism or adaptation except for the production of many small-sized seeds. The highest and the least number of germinated seeds was observed in July and June samples, respectively. Also, the highest and the least number of seed species was recorded in September and June samples, respectively. However, only a significant difference in seed species composition was observed between dung samples of September and June. Given that most of the plant species recorded in the region’s vegetation were regenerate by seed, seed dispersal via domestic herbivore dungs may have significant role in natural regeneration of the vegetation, if other environmental and management conditions are met. The results of the present research can be especially applied to reclamation of the country’s rangeland ecosystems.},  
Keywords = {Dung seed content, Grazing ecosystems, Seed germination, Semi-steppe rangelands, Soil seed bank dynamics, Vegetation natural regeneration.},
volume = {2},
Number = {3}, 
pages = {49-64}, 
publisher = {},
title_fa = {انتقال بذر توسط علفخواران اهلی در اکوسیستم‌های مرتعی منطقه زاگرس مرکزی},
abstract_fa ={به‌منظور بررسی انتقال بذور گیاهان توسط علفخواران اهلی (گوسفند و بز) در منطقه زاگرس مرکزی، 12 مکان مرتعی در 200 کیلومتری غرب شهر اصفهان انتخاب و در هر مکان در چهار زمان مختلف (نیمه ماه‌های خرداد، تیر، مرداد و شهریور) به‌طور تصادفی یک نمونه ترکیبی از ده گروه سرگین تازه علفخواران اهلی جمع‌آوری گردید (در مجموع 48 نمونه). نمونه‌های سرگین در اتاق تاریک و در معرض جریان هوای آزاد خشک شده و سپس از هر کدام یک نمونه 150 گرمی برای اعمال تیمار سرمادهی انتخاب و به‌مدت 2 ماه در دمای 3 درجه سانتی‌گراد در یخچال نگهداری شد. ترکیب بذری نمونه‌های سرگین در آزمایش‌های جوانه‌زنی در گلخانه به‌مدت 8 ماه تعیین گردید. در مجموع تعداد 2039 بذر متعلق به 50 گونه گیاهی (16 خانواده و 48 جنس) از نمونه‌های سرگین جوانه زد. ترکیب بذری نمونه‌ها بیشتر شامل گونه‌های علفی و خوشخوراکی بود که به‌جز تولید بذرهای ریز و زیاد و انتقال از طریق سرگین، شرایط مناسب انتقال روش‌های دیگر را ندارند. به‌ترتیب بیشترین و کمترین تعداد بذر جوانه زده در نمونه‌های تیر و خرداد دیده شد. هم‌چنین بیشترین و کمترین تعداد گونه بذری به‌ترتیب در نمونه‌های شهریور و خرداد ثبت شد. با این حال تنها تفاوت معنی‌داری بین ترکیب بذری نمونه‌های سرگین شهریور و خرداد مشاهده گردید. با توجه به زادآوری جنسی اکثر گونه‌های گیاهی ثبت شده در پوشش گیاهی منطقه، انتقال بذر از طریق سرگین علفخواران اهلی می‌تواند نقش مهمی در احیای طبیعی پوشش گیاهی، در صورت فراهم بودن سایر شرایط محیطی و مدیریتی، داشته باشد. نتایج این تحقیق می‌تواند ضمن افزایش دانش انتقال بذر گیاهان، به‌طور ویژه در احیای پوشش گیاهی اکوسیستم‌های چرایی کشور به‌کار گرفته شود.},
keywords_fa = {جوانه‌زنی بذر، احیای طبیعی پوشش گیاهی، اکوسیستم‌های چرایی، پویایی بانک بذر خاک، مراتع نیمه استپی، محتوای بذری سرگین},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-237-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-237-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Farhadian, O. and Heidari, S. and Sedaghat, R. and MahboobiSoofiani, N. and Ebrahimi, E. and Asdollah, S. and Motaghi, E.},  
title = {Distribution, Abundance and Biodiversity of Phytoplankton from Hanna Dam Lake, Isfahan, Iran}, 
abstract ={Phytoplankton are the base of production in aquatic ecosystems and have a major importance in the freshwater environment both in terms of fundamental ecology and in relation to human use of natural resources. The purpose of this research was to determine distribution, abundance and biodiversity of phytoplankton community in Hanna Dam Lake, located in Isfahan province. The sampling was carried out in mid-season from 6 fixed stations during one-year period. Abundance ranges of diatoms, Chlorophyceae, Desmids, Dinophyceae, and Cyanophyceae were estimated 405-2395, 786-6778, 0-14, and 0-70 cells/mL in spring 1281-3879, 1987-4518, 13-173, 0-157, and 0-85 cells/mL in summer 593-1265, 1926-4980, 0-14, 0-51, and 0-37 cells/mL in autumn 48-264, 116-624, 0-13, 0-51, and 0-131 cells/mL in winter, respectively. Cyclotella, Cocconeis and Surirella from diatoms Chlorella, Oocystis , and Tetraedron from Chlorophyceae were dominant in spring. In summer, Cyclotella and Surirella from diatoms Mougeotia, Chlorella and Scenedesmus from Chlorophyceae Closterium from Desmids Prorocentrum from Dinophyceae and Chroococcus from Cyanophyceae were dominant. In autumn, the dominant genera were Cyclotella and Surirella from diatoms Mougeotia andChlorella from Chlorophyceae Closterium from desmids Ceratium from Dinophyceae Chroococcus from Cyanophyceae while in winter Cocconeis and Amphora from diatoms Chlorella and Tetraedron from Chlorophyceae Closterium from desmids Ceratium from Dinophyceae Tolypothrix from Cyanophyceae were dominant. The diversity indices of Simpson, Shannon-Wiener, and Margalef were obtained at ranges of 0.40-0.72, 1.23-2.29, and 0.95-1.59 in spring 0.59-0.77, 1.97-2.73, and 2.13-2.80 in summer 0.50-0.71, 1.56-2.31, and 0.96-1.82 in autumn 0.13-0.63, 0.27-1.42, and 0.10-0.97 in winter, respectively. The highest biodiversity was obtained during spring and summer. Our results showed that this lake could be classified as eutrophic lake based on water quality, abundance, composition and biodiversity of phytoplankton.},  
Keywords = {Phytoplankton, Distribution, Abundance, Diversity, Hanna Dam Lake.},
volume = {2},
Number = {3}, 
pages = {65-79}, 
publisher = {},
title_fa = {پراکنش، فراوانی و تنوع زیستی فیتوپلانکتون‌های دریاچه سد حنا، ایران},
abstract_fa ={فیتوپلانکتون‌ها پایه تولید دراکوسیستم‌های آبی می‌باشند و اهمیت بالایی در محیط آب شیرین هم براساس اکولوژی محض و هم در ارتباط با استفاده انسان از منابع طبیعی دارند. هدف از این پژوهش تعیین پراکنش، فراوانی و تنوع جامعه فیتوپلانکتون‌های دریاچه سد حنا واقع در استان اصفهان بود. نمونه‌برداری در اواسط هر فصل طی یکسال از 6 ایستگاه معین انجام شد. دامنه فراوانی دیاتوم‌ها، کلروفیسه، دسمیدها، دینوفیسه و سیانوفیسه به‌ترتیب 2395-405، 6778-786، 14-0، 0 و 70-0 سلول در میلی‌لیتر در فصل بهار، 3879-1281، 4518-1987، 173-13، 157-0 و 85-0 سلول در میلی‌لیتردر تابستان، 1265-593، 4980-1926، 14-0، 51-0، و 37-0 سلول در میلی‌لیتردر پائیز، و 264-48، 624-116، 13 -0، 51- 0 و 131-0 سلول در میلی‌لیتر در زمستان برآورد شد. در بهار از دیاتوم‌ها Cyclotella، Cocconeis و Surirella و از کلروفیسه Chlorella، Oocystis و Tetraedron غالب بود. در تابستان از دیاتوم‌ها Cyclotella و Surirella، از کلروفیسه Mougeotia ،Chlorella و Scenedesmus، از دسمیدها Closterium، از دینوفیسه Prorocentrum و از سیانوفیسه Chroococcus غالب بود. در پاییز ازدیاتوم‌ها Cyclotella و Surirella، ازکلروفیسه Mougeotia و Chlorella از دسمیدها Closterium، از دینوفیسه Ceratium از سیانوفیسه Chroococcus، در زمستان از دیاتوم‌ها Cocconeis و Amphora، از کلروفیسه Chlorella و Tetraedron، از دسمیدها Closterium، از دینوفیسه Ceratium و از سیانوفیسه Tolypothrix غالب بودند. شاخص‌های تنوع سیمپسون، شانون-وینر و مارگالف به‌ترتیب دامنه 72/0 -40/0، 29/2 – 23/1 و 59/1-95/0 در بهار،77/0 -59/0، 73/2 – 97/1 و 80/2-13/2 در تابستان، 71/0 -50/0، 31/2 – 56/1 و 82/1-96/0 در پاییز، 63/0 -13/0، 42/1 – 27/0 و 97/0-10/0 در زمستان داشت. بیشترین تنوع زیستی در بهار و تابستان به‌دست آمد. براساس خصوصیات کیفی آب، ترکیب و تنوع زیستی فیتوپلانکتون‌ها، این دریاچه را به‌عنوان یک دریاچه یوتروف می‌توان طبقه‌بندی نمود.},
keywords_fa = {فیتوپلانکتون، پراکنش، فراوانی، تنوع، دریاچه سد حنا},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-238-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-238-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Akbari, H. and Habibipoor, A. and Mousavi, J.},  
title = {Investigation on Habitat Preferences and Group Sizes of Chinkara (Gazella bennettii) in Dareh-Anjeer Wildlife Refuge, Yazd province}, 
abstract ={Chinkara is classified as a vulnerable species (IUCN, 2009). Yet, there is a little information on its biological characteristics and habitat in Iran. This study focuses on the habitat preference and social pattern of this species in Dareh-Anjeer wildlife refuge in 2010-2011. We first determined habitat boundaries of Chinkara in the area. During the survey, 15 transects were located within different habitat types and each transect was observed ~10 times annually. We used landform parameters and plant structure for the habitat type layers in Arc GIS software. Then, we mapped the habitat preference of Chinkara using Jacob’s selectivity index. The group size and sex ratio was obtained by the analysis of field notes. Results of the study showed that Chinkara preferred foothills and hilly plains (Jacob’s selectivity index for foothills was estimated 0.31 and for flat plains 0.03). The foothill habitat type covering 25 percent of the Chinkara habitats in the area provides better resources such as cover and water than the other habitat types. Our results suggest that the Chinkara’s activity in summer and autumn is greatest in the early morning. The mean group size of Chinkara in the area is 2.07±0.32 (n=53, SE=1.17), sex ratio (male/female) is 0.52±0.179, and there is no significant difference between the numbers of males and females in the population.},  
Keywords = {Habitat preference, Jacob’s index, Gazella bennettii, Iran.},
volume = {2},
Number = {3}, 
pages = {81-90}, 
publisher = {},
title_fa = {بررسی ترجیح زیستگاهی و اندازه گروه‌های جبیر (Gazella bennettii) در پناهگاه حیات وحش دره انجیر یزد},
abstract_fa ={جبیر (Gazella bennettii) از جمله گونه‌های طبقه آسیب‌پذیر(VU) فهرست سرخ است که اطلاعات اندکی پیرامون ویژگی‌های زیستی و زیستگاهی آن در ایران وجود دارد. این مطالعه به‌مدت دو سال (89-1388) به منظور تعیین ترجیح زیستگاهی و الگوی اجتماعی جبیر در پناهگاه حیات‌وحش دره انجیر، به انجام رسید. بدین منظور ابتدا مرز زیستگاه‌های جبیر در منطقه تعیین شد، سپس تعداد 15 ترانسکت در زیستگاه‌های مختلف جبیر در منطقه انتخاب و هر کدام به‌طور متوسط سالانه 10 مرتبه مورد پیمایش قرار گرفت. برای تهیه نقشه تیپ‌های زیستگاهی در نرم‌افزار Arc GIS، از پارامترهای شکل زمین و ساختار پوشش گیاهی استفاده شد و با بهره‌گیری از شاخص انتخاب جاکوب (Jacob)، نقشه ترجیح زیستگاهی جبیر تهیه شد. هم‌چنین از تجزیه و تحلیل برداشت‌های میدانی متوسط اندازه گروه جبیر و ساختار جنسی آن در منطقه مورد مطالعه تعیین شد. نتایج این مطالعه نشان داد جبیر در پناهگاه حیات‌وحش دره انجیر، کوهپایه‌ها و دشت‌های پایکوهی را نسبت به دشت‌های صاف ترجیح می‌دهد. (شاخص انتخاب جاکوب برای کوهپایه‌ها معادل31/0 و برای دشت‌های صاف معادل 03/ - برآورد شد). این تیپ (دشت‌های پایکوهی) که 25 درصد زیستگاه‌های جبیر را در منطقه شامل می‌شود، پناه، منابع آبی و سایر منابع مورد نیاز جبیر را بهتر از سایر تیپ‌های زیستگاهی تأمین می‌کند. براساس نتایج مطالعه، بیشترین فعالیت روزانه جبیر به‌خصوص در فصل تابستان و پائیز، هنگام صبح و قبل از گرم شدن هوا است. هم‌چنین متوسط اندازه گروه در منطقه مورد مطالعه، 32/0±07/2 (n=53, SE=1/17 ) و نسبت جنسی (نر به ماده)، 179/0±52/0 برآورد شد که این تفاوت بین تعداد افراد نر و ماده، معنی‌دار نبود.},
keywords_fa = {: ترجیح زیستگاهی، شاخص جاکوب، جبیر، پناهگاه حیات وحش دره انجیر},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-239-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-239-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Koocheki, A. and NassiriMahallati, M. and HassanzadehAval, F. and Mansoori, H. and Amiri, S. R. and Zarghani, H. and Karimian, M.},  
title = {Agrobiodiversity of Vegetable Crops in Agroecosystems in Iran}, 
abstract ={Preservation and increase of biodiversity is one of the main components to achieve sustainability in agricultural systems. In this study, biodiversity evaluation indexes were used to evaluate and compare agrobiodiversity of vegetable crop systems among all provinces of Iran. In this study the biodiversity evaluation indexes included Shannon-Wiener, Simpson and Evenness. In order to compare the alpha and beta biodiversity in different regions of Iran, the country was divided to 5 different weather and geographic regions, then alpha and beta biodiversity were calculated by species – area relationship according to these areas. The results showed nearly 31 vegetable species are cultivated in Iran that the highest planted area after that tomato, potato and onion was related to aubergine with 6.07% of the total vegetable lands of Iran. The whole of vegetable lands area was 495412 ha that the Fars province with 8.83% of the total vegetable lands of the country, was the first and it was the major producer of 9 species of vegetables. The highest vegetable species richness was related to Esfahan and Mazandaran (29 species) and the lowest was for Chaharmahal bakhtiari (5 species). The Shannon index for these species in total vegetable lands (H) was 0.628 besides this index in highest level has been discovered in Yazd (2.70) and the Shannon index for these species of the total arable lands of the country ( ) was 0.210 besides this index in highest level had been discovered in Hormozgan (1.01). The highest (0.459) and lowest (0) of alpha biodiversity was calculated in north and south regions, respectively. In the other hand, the highest (1.41) and lowest (0.375) beta biodiversity was related to south and north regions, respectively.},  
Keywords = {Vegetable crops, Shannon index, Simpson index, Alpha biodiversity, Beta biodiversity.},
volume = {2},
Number = {4}, 
pages = {1-12}, 
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی تنوع زیستی سبزیجات در بوم‌نظام‌های زراعی ایران},
abstract_fa ={حفظ و افزایش تنوع زیستی یکی از مؤلفه‌های اصلی رسیدن به پایداری در کشاورزی می‌باشد. در این تحقیق برای ارزیابی تنوع زیستی سبزیجات مورد کشت و کار در استان‌های مختلف و در سطح ایران از شاخص‌های تنوع زیستی استفاده گردید. شاخص‌های ارزیابی تنوع زیستی مورد استفاده در این مطالعه شامل غنای گونه‌ای، شانون- وینر، سیمپسون و یکنواختی بود. برای مقایسه تنوع آلفا و بتا در مناطق مختلف ایران، کل کشور به 5 منطقه آب و هوایی و جغرافیایی (سرد و کوهستانی غربی، گرم و خشک فلات مرکزی و شرقی، گرم و مرطوب جنوبی و معتدل و مرطوب شمالی) تقسیم، و تنوع آلفا و بتا با استفاده از رابطه غنای گونه‌ای- مساحت محاسبه و در مناطق مختلف مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج نشان داد که در سطح ایران 31 گونه سبزی مورد کشت و کار قرار می‌گیرند که بیشترین سطح زیر کشت بعد از سیب‌زمینی، پیاز و گوجه‌فرنگی، مربوط به بادمجان با 07/6% از کل سطح زیر کشت سبزیجات کشور بود. کل سطح زیر کشت سبزیجات در ایران برابر 495412 هکتار بود که استان فارس با 83/8%، رتبه اول را داشت و تولیدکننده عمده 9 گونه سبزی بود. بیشترین غنای گونه‌ای سبزیجات در بین استان‌های مختلف کشور مربوط به استان‌های اصفهان و مازندران (29 گونه) و کمترین غنای گونه‌ای در استان چهارمحال بختیاری (5 گونه) دیده شد. شاخص تنوع شانون سبزیجات در ایران نسبت به کل گونه‌های سبزی (H)، 628/0 و شاخص تنوع شانون سبزیجات غیر اصلی نسبت به کل گونه‌های سبزی غیر اصلی (H')، 82/2 به‌دست آمد، لذا سطح زیر کشت این گروه از سبزیجات در ایران از توزیع مناسبی برخوردار است. مقدار این شاخص نسبت به کل گونه‌های زراعی (H'')، 210/0 بود که می‌توان نتیجه گرفت که تنوع سبزیجات در بوم‌نظام‌های زراعی کشور پایین است. در بین استان‌های کشور، استان یزد بالاترین شاخص تنوع شانون نسبت به کل گونه‌های سبزی (70/2) و استان هرمزگان بالاترین شاخص تنوع شانون نسبت به کل گونه‌های زراعی (01/1) را دارا بود. در نواحی معتدل و مرطوب شمالی به‌دلیل اقلیم یکنواخت‌تر، به‌ترتیب بیشترین تنوع آلفا (459/0) و کمترین تنوع بتا (375/0) دیده شد. در نواحی گرم و مرطوب جنوبی به‌سبب افزایش غیر یکنواختی اقلیمی روند معکوسی دیده شد، به‌طوری‌که این نواحی کمترین تنوع آلفا (0) و بیشترین تنوع بتا (41/1) را داشتند.},
keywords_fa = { تنوع زیستی سبزیجات ایران، شاخص شانون، شاخص سیمپسون، تنوع آلفا، تنوع بتا},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-322-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-322-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Ebrahimi, S. S. and Pourbabaei, H.},  
title = {Effect of Conservation on Spatial Pattern of Dominant Trees in Beech (Fagus Orientalis Lipsky) Communities, (Case Study: Masal, Guilan)}, 
abstract ={Spatial patterns are suitable tools for optimal management in many forested areas. In this research, the effect of conservation on spatial pattern of dominant trees has been studied. To achieving this purpose, protected and non- protected forests were selected in Masal region of Guilan province as the study area. Sampling methods including fixed- area plots and distance methods, such as T- square and compound sampling were used 25 circle sample plots, each with an area 1000 m2and 25 sampling points were taken. Then, tree species in plot samples and the distance of interest were identified and measured. Dispersion indices such as Green, Morisata, standardized Morisata, Hopkins, Eberhart, Johnson and Zimmer, Hines and C were used to analyze the spatial pattern in the areas. All indices related to plot samples indicated the clumped pattern for dominant species in protected and non- protected areas. The results of the distance indices have indicated that destruction changes the spatial pattern of dominant species and these species had different pattern in these areas. Among the distance indices, C and Hines indices revealed differences and they were suitable to describe the spatial pattern of both areas.},  
Keywords = {Spatial pattern, Distance method, T- square, Beech communities, Guilan.},
volume = {2},
Number = {4}, 
pages = {13-24}, 
publisher = {},
title_fa = {تأثیر حفاظت بر الگوی پراکنش مکانی درختان غالب در جوامع راش (مطالعه موردی: ماسال، گیلان)},
abstract_fa ={الگوهای مکانی ابزاری مناسب برای مدیریت بهینه در بسیاری از عرصه‌های جنگلی است. این تحقیق با هدف بررسی تأثیر حفاظت بر الگوهای مکانی درختان غالب در جنگل‌های حفاظت شده و غیرحفاظتی منطقه ماسال در استان گیلان انجام شد. در این تحقیق از روش‌های نمونه‌برداری، قطعه نمونه با مساحت ثابت، فاصله‌ای مربع تی و ترکیبی استفاده شد. 25 قطعه نمونه دایره‌ای شکل هر یک به مساحت 1000 مترمربع و 25 نقطه نمونه‌برداری مربوط به روش فاصله‌ای در هر یک از دو منطقه برداشت شدند. سپس نوع گونه‌های درختی در هر قطعه نمونه شناسائی و فواصل مورد نظر برای روش‌های فاصله‌ای اندازه‌گیری شد. برای کمی کردن و تحلیل الگوهای پراکنش در روش قطعه نمونه‌ای از شاخص‌های گرین، موریسیتا و استاندارد شده موریسیتا و در روش‌های فاصله‌ای از شاخص‌های هاپکینز، ابرهارت، هینز، C و جانسون و زایمر استفاده شد. نتایج نشان داد که تمامی شاخص‌های قطعه نمونه‌ای برای گونه‌های غالب در دو منطقه الگوی کپه‌ای را نشان دادند. مقادیر به‌دست آمده از شاخص‌های فاصله‌ای نشان داد که تخریب در جوامع راش باعث تغییر در الگوی مکانی گونه‌های غالب شده و این گونه‌ها در دو منطقه الگو‌های متفاوتی داشتند. در بین شاخص‌های فاصله‌ای مورد استفاده، شاخص C و شاخص هینز این تفاوت‌ها را به خوبی نشان داند و برای توصیف الگوی مکانی گونه‌های دو منطقه مناسب تشخیص داده شدند.},
keywords_fa = {الگوی پراکنش، روش های فاصله ای، مربع T، جوامع راش، گیلان},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-323-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-323-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Shahbazi, A. and Matinkhah, S. H.},  
title = {Monitoring Phenology of Ailanthus altissima in North West Isfahan}, 
abstract ={Major climate changes problems in the world have attracted attentions to the phenology and have improved studies in this field. Quantitative investigation of phenology, through recording the colour of different parts of plants can be a complement for quantitative method in determining exact appearance of the phenomena. In the present study the phenological characteristics of Ailanthus altissima has been identified, using two different methods including descriptive and digital repeated photography. In descriptive observations four trees in the campus of Isfahan University of Technology has been biweekly recorded for seven years and appearance of the phenomena has been registered. Digital photography of different parts of tree was accomplished for four years. The photo spectrum of the leaf and fruit of the tree were produced and the colors were analyzed in RGB system, with the resolution of eight bites (28) for each color. By determining the proportion of each primary color the tint was achieved, which can be easily interpreted. For determining the effect of temperature on colour changing in time, the 2G-RB Index was used. According to the descriptive observations of the flowering occurs from the beginning of May to the beginning of June and fruiting occurs in late June. In colour changing diagrams the intersection of green wavelength with red in late October exhibits a revolution in leaves colour. In the fruit colour diagrams, the first intersection takes place in coincidence with the appearance of green fruits and the second coincidence with the changing of colour from green to brown. Quantitative analysis indicates a significant correlation (P ≥ 0.05) between temperature and 2G-RB Index for both leaf and fruit.},  
Keywords = {Ailanthus altissima, Phenology, Color quantification, Digital photographing, RGB.},
volume = {2},
Number = {4}, 
pages = {25-35}, 
publisher = {},
title_fa = {پایش ظهورشناسی گونه عرعر(Ailanthus altissima) در شمال غرب اصفهان},
abstract_fa ={مشکلات عمده تغییرات اقلیمی در جهان موجب توجه روزافزون به ظهورشناسی و توسعه مطالعات در این زمینه شده است. مطالعه کمی ظهورشناسی با استفاده از ثبت رنگ اندام‌های مختلف گیاهان می‌تواند مکمل روش توصیفی در تعیین زمان دقیق رویدادهای ظهورشناسی باشد. هدف اصلی این مطالعه شناسایی خصیصه‌های ظهورشناسی گونه عرعر آن به دو روش توصیفی و با استفاده از سری زمانی عکس‌برداری است. به منظور بررسی توصیفی، مدت 7 سال از 4 پایه گونه عرعر (Ailanthus altissima) در محوطه فضای سبز دانشگاه صنعتی اصفهان در فواصل زمانی حداقل هر دو هفته یکبار بازدید به عمل آمد و زمان ظهور پدیده‌های ظهورشناسی ثبت گردید. عکسبرداری بخش‌های مختلف گیاه، به‌مدت 4 سال انجام شد. طیف عکس برگ و میوه درخت تهیه شد و رنگ در سیستم RGB با وضوح تصویر هشت بیت (28) برای هر رنگ آنالیز شد. با تعیین نسبت هر رنگ اصلی، ترکیب رنگ به‌دست آمد که می‌تواند به آسانی تفسیر شود. برای بررسی اثر دما بر تغییرات رنگ در طول زمان، شاخص (2G-RB) مورد استفاده قرار گرفت. نتایج مشاهدات توصیفی نشان داد که گلدهی این گونه در نیمه دوم اردیبهشت تا نیمه اول خرداد ماه و زمان ظهور میوه‌ها معمولاً از نیمه دوم خرداد تا اوایل تیر ماه است. نتایج حاصل از نمودارهای تغییرات رنگ برگ نشان داد که در اوایل ماه آبان (اکتبر) تلاقی باند رنگی سبز و قرمز، نشان‌دهنده انقلاب رنگ در برگ‌ها است. در نمودارهای مربوط به میوه اولین تلاقی مربوط به ظهور میوه به رنگ سبز است ولی دومین تلاقی مربوط به تغییر رنگ میوه از سبز به قهوه‌ای می‌باشد. هم‌چنین همبستگی بین دما و شاخص رنگ (2G-RB) مربوط به هر دو جزء گیاه (برگ و میوه) در سطح یک در صد و پنج در صد معنی‌دار بود.},
keywords_fa = {درخت عرعر، ظهورشناسی، کمی‌سازی رنگ، عکس‌برداری دیجیتال، RGB},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-324-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-324-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Mirzayi, M. and RiyahiBakhtiyari, A. and SalmanMahini, A. and Gholamalifard, M.},  
title = {Investigating the Land Cover Changes in Mazandaran Province Using Landscape Ecology’s Metrics Between 1984 - 2010}, 
abstract ={Land cover has rapidly changed due to the relatively high population density, high rate of seasonal and permanent migrants, favorable conditions of natural and cultural, frequency of industrial units, coastal border and harbour and great rate of construction in the mazandaran province in recent years. Land cover changes are led to fragmentation, perforation, dissection, shirinkage, attrition and coalescence in the landscape, which each of them has important concept in the landscape ecology science. In this study, after preparing land cover maps, landscape metrics were extracted then Principal component analysis (PCA) were used in order to selection appropriate metrics for Mazandaran landscape changes analysis during 1984 and 2010. Finally five metric including Class Area (CA), Number of Patches (NP), Largest Patch Index (LPI), Perimeter-Area Fractal Dimension (PAFRAC) and Shannon Diversity Index (SHDI) were selected as the appropriate metrics. The results show an increase in the extent of residential, agricultural, pasture, roads covers (7387, 54655, 88986, 4768 ha, respectively) and sharp decline in forests (162,867 ha). Such that, LPI of forest cover decreased in the Neka, Savadkooh, Sari and Tonekabon cities 17.5, 13.8, 8.6 and 4.9 respectively, during the study period and matrix change were observed from forest to pasture and agriculture in Ramsar and Behshahr cites. More changes have been happened due to digestion forest of patches to anthropogenic covers especially integration of agricultural land.},  
Keywords = { Landcover, Landscape metrics, Principal component analysis, Mazandaran province.},
volume = {2},
Number = {4}, 
pages = {37-55}, 
publisher = {},
title_fa = {بررسی تغییرات پوشش اراضی استان مازندران با استفاده از سنجه‌های سیمای سرزمین بین سال های 1389-1363},
abstract_fa ={پوشش سرزمین در استان مازندران به‌علت تراکم جمعیت نسبتاً بالا، نرخ بالای مهاجران فصلی و دائمی، شرایط مساعد طبیعی و فرهنگی، تعدد واحدهای صنعتی، دارا بودن مرز ساحلی و بندر‌گاه‌ها و نیز سیر عظیم ساخت و ساز در سالیان اخیر با سرعت در حال تغییر است. تغییر پوشش سرزمین منجر به ایجاد پهروشدگی، سوراخ شدگی، بریدگی، فرورفتگی، سائیدگی و به هم آمیختگی در سیما می‌گردد که هر کدام دارای مفهوم‌های مهم در علم بوم‌شناسی سیمای سرزمین هستند. در مطالعه حاضر پس از تهیه نقشه‌های پوشش سرزمین و استخراج سنجه‌ها در دو سطح کلاس و سیما، از تحلیل مؤلفه‌های اصلی (PCA)، جهت انتخاب سنجه‌های مناسب در تحلیل تغییرات سیمای سرزمین شهرستان‌های استان مازندران در خلال سال‌های 1363 و 1389 استفاده شد. در نهایت پنج سنجه شامل، مساحت کلاس (CA)، تعداد لکه (NP)، شاخص بزرگ‌ترین لکه (LPI)، نسبت چولیدگی لبه (PAFRAC) و شاخص تنوع شانون (SHDI) به‌عنوان سنجه‌های بهینه انتخاب و مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج حاکی از افزایش مساحت در پوشش‌های مسکونی، کشاورزی، مرتع، جاده (به‌ترتیب 7387، 54655، 88986، 4768 هکتار) و افت شدید در جنگل‌های استان (162867 هکتار) بوده، به‌طوری‌که در طول دوره مطالعه میزان سنجه LPI در پوشش جنگلی شهرستان‌های نکا، سواد کوه، ساری و تنکابن به‌ترتیب 5/17، 8/13، 6/8 و 9/4 درصد کاهش یافت و تغییر بستر سیما در رامسر و بهشهر از جنگل به مرتع و کشاورزی دیده شده است. بیشتر تغییرات ناشی از هضم لکه‌های جنگل در میان پوشش‌های انسان ساخت به‌ویژه یک‌پارچه‌سازی اراضی کشاورزی بوده است.},
keywords_fa = {پوشش سرزمین، سنجه های سیمای سرزمین، تحلیل مؤلفه های اصلی، استان مازندران},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-325-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-325-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Saboohi, R. and Khodagholi, M.},  
title = {Studing the Acclimation of Bromus Tomentellus in Esfahan Province}, 
abstract ={Bromus tomentellus is one of the drought resistant species that has a relatively well developed in Esfahan province, therefore, in the present study some of the important factors that influence the distribution of this species are studied. In this study, 17 climatic variables from 43 synoptic and climatology stations were selected within and adjacent areas of Esfahan province which the stations managed by Weather Organization of Iran. To reduce the number of variables and determining effective factor was used factor analysis using by principal components analysis with varimax rotation, then the average factor scores in the habitat of this species and the areas without it were calculated and the spatial distribution of the factor scores were plotted in Surfer ver8. The results of the factor analysis identified three factors of precipitation, temperature and wind and sunshine hours. These factors are included 69.70%, 11.98% and 10.14%, respectively and 92% of the total variance of the data. Also, the results showed that both precipitation and cooling temperature are the important factors to presence of these species as dominant and following species and wind and sunshine hours has the least effect on it. Generally, the climate vegetative of Bromus tomentellus can be named in Isfahan province, semi-steppe vegetation region in Fereidan, Freydoonshahr, Semirom, Golpayegan, Khonsar, Meimeh up around the Shahreza and alpine steppe of Natanz and Kashan.},  
Keywords = {Bromus tomentellus, climatic factors, Factor analysis, Isfahan province.},
volume = {2},
Number = {4}, 
pages = {57-72}, 
publisher = {},
title_fa = {بررسی خُواقلیمی گونه Bromus tomentellus(علف پشمکی) در استان اصفهان},
abstract_fa ={گونه Bromus tomentellus (علف پشمکی) یکی از گونه‌های مقاوم به خشکی می‌باشد که به نسبت از گسترش و توسعه زیادی در استان اصفهان برخوردار است، بنابراین در این پژوهش برخی از مهم‌ترین عناصر اقلیمی مؤثر بر پراکنش این گونه مورد مطالعه قرار گرفت. در این بررسی 17 متغیر اقلیمی در بازه زمانی سالانه از 43 ایستگاه هواشناسی سینوپتیک و کلیماتولوژی وابسته به سازمان هواشناسی کشور در داخل و مناطق مجاور استان اصفهان انتخاب گردید و جهت کاهش تعداد متغیرها و تعیین عوامل مؤثر از تحلیل عاملی به روش تجزیه مؤلفه‌های اصلی با دوران واریماکس استفاده شد، سپس متوسط امتیازات عاملی در رویشگاه‌های این گونه و نواحی فاقد آن محاسبه و توزیع فضایی امتیازات عاملی در محیطSurfer ver8 ترسیم گردید. نتایج تحلیل عاملی سه عامل بارش، دما و باد و ساعات آفتابی را شناسایی کرد که این عوامل به‌ترتیب 70/69، 98/11 و 14/10 درصد و در مجموع 92 درصد واریانس داده‌ها را شامل می‌شوند، هم‌چنین نتایج نشان می‌دهد که دو عامل بارش و دمای سرمایشی از مهم‌ترین عوامل بر حضور این گونه به‌صورت غالب و همراه می‌باشد و عامل باد و ساعات آفتابی کمترین تأثیر را بر آن دارد. به‌طورکلی می‌توان اقلیم رویشی گونه علف پشمکی در استان اصفهان را در منطقه رویشی نیمه‌استپی شهرستان‌های فریدن، فریدون‌شهر، سمیرم، گلپایگان، خوانسار، میمه تا حوالی شهرضا و ارتفاعات استپی شهرستان‌های نطنز و کاشان نام برد.},
keywords_fa = {Bromus tomentellus (علف پشمکی)، عوامل اقلیمی، تحلیل عاملی، استان اصفهان},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-326-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-326-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Rayegani, B. and Zehtabian, GH. and Barati, S.},  
title = {Surveying of Iranian Model of Desertification Potential Assessment}, 
abstract ={Drylands occupied a large area of lands on Earth and a large percentage of the population are living in these areas. Land degradation or desertification is one of the biggest problems in arid zones. In general, little effort for mapping land degradation at regional to global scales has been made. Recent efforts to assess desertification in Iran led to devise the Iranian Model of Desertification Potential Assessment or IMDPA. In this article we intend to consider the concerns of international models of desertification, re-evaluate the Iranian Model of Desertification Potential Assessment in the East of Esfahan and Studies carried out on this model till now to review and to evaluate indicators of the soil, vegetation and erosion in the IMDPA. Our aim in this paper is to clarify many of the black spots of desertification in Iran, we're going to show where to start and what to expect on a study of desertification. In this study, water, soil and vegetation indicators and their indices in 172 homogeneous work units were assessed using the instruction of IMDPA, and the results were compared with a study done in the 90s. According to land degradation and desertification studies we propose a model as " Iranian Model of Desertification Status Assessment " or IMDSA be created in which the three indicators of land degradation, namely the degradation of soil, vegetation and water can be used on it. According to our study, to indicate soil degradation state, the four indices of Tillage Pan, Infiltration, Aggregate Size Distribution and Score of EC and to evaluate vegetation degradation status, the four indices of Alien Invasive or proliferous weed species, Biomass decline, Bare Spots, and proportion of useful species for use in the Iranian Model of Desertification Status Assessment were appropriate.},  
Keywords = { IMDPA, Vegetation degradation, Soil degradation, Erosion, IMDSA.},
volume = {2},
Number = {4}, 
pages = {73-99}, 
publisher = {},
title_fa = {نقدی بر مدل ایرانی ارزیابی پتانسیل بیابان‌زایی(IMDPA)},
abstract_fa ={مناطق خشک، وسعت زیادی از خشکی‌های کره زمین را اشغال نموده‌اند و درصد زیادی از جمعیت جهان در این مناطق زندگی می-کنند. از بزرگ‌ترین مشکلات موجود در مناطق خشک، تخریب زمین و بیابان‌زایی‌ست. به‌طورکلی تلاش‌های کمی برای نقشه‌برداری تخریب زمین در مقیاس‌های منطقه‌ای تا جهانی صورت گرفته است. در ایران نیز آخرین تلاش‌ها برای ارزیابی بیابان‌زایی منجر به ایجاد مدل ایرانی ارزیابی پتانسیل بیابان‌زایی یا IMDPA شده است. در این مقاله قصد داریم تا با در نظر گرفتن ملاحظات مدل‌های بیابان‌زایی بین‌المللی(فائو-یونپ، مدالوس و لادا)، اجرای مجدد مدل ایرانی ارزیابی پتانسیل بیابان‌زایی در شرق اصفهان و مطالعات انجام شده بر روی این مدل تا به امروز به ارزیابی و نقد معیارهای خاک، پوشش گیاهی و فرسایش در مدل IMDPA بپردازیم. هدف ما در این مقاله روشن نمودن بسیاری از نقاط تاریک مطالعات بیابان‌زایی در ایران است، قصد داریم، روشن کنیم در یک مطالعه بیابان‌زایی باید از کجا شروع کرد و چه چیزی انتظار داشت. در این مطالعه معیارهای آب، خاک و پوشش گیاهی و شاخص‌های هر یک از آنها در 172 واحد همگن با استفاده از دستورالعمل IMDPA، مورد ارزیابی قرار گرفت و نتایج با مطالعه انجام گرفته در دهه 90 مقایسه شد. با مطالعاتی که بر روی پدیده تخریب زمین و بیابان‌زایی انجام گرفت، پیشنهاد دادیم مدلی با عنوان "مدل ایرانی ارزیابی وضعیت بیابان‌زایی" یا IMDSA ایجاد شود که در آن سه معیار تخریب زمین، یعنی تخریب خاک، پوشش گیاهی و آب به‌کار برده شود. با توجه به مطالعه ما، برای معیار تخریب خاک، چهار شاخص سخت‌کفه؛ نفوذپذیری؛ توزیع اندازه خاکدانه‌ها؛ امتیاز کلی شوری و برای معیار تخریب پوشش گیاهی، چهار شاخص گونه‌های مهاجم، کاهش بایومس، لکه‌های بدون پوشش، نسبت گونه‌های مفید، برای استفاده در این مدل ایرانی ارزیابی وضعیت بیابان‌زایی مناسب تشخیص داده شدند.},
keywords_fa = { مدل ایرانی ارزیابی پتانسیل بیابان‌زایی، تخریب پوشش گیاهی، تخریب خاک، فرسایش، مدل ایرانی ارزیابی وضعیت بیابان‌زایی},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-327-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-327-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Hadian, F. and Jafari, R. and Bashari, H. and Ramezani, N.},  
title = {Investigating the Effects of Hanna Dam Construction on Long-Term Land Use/ Cover Changes}, 
abstract ={This study aimed to evaluate the effects of Hana’s dam (constructed in 1996) on land use and cover changes using Landsat satellite images. Three images over 35 years (taken in 1976, 1998, and 2011) were obtained and geometric, atmospheric and topographic corrections were applied. The dam’s affected area was selected based on the interpretation of satellite imagery and local expert knowledge. Maximum likelihood and post-classification techniques were used to detect land use/ cover changes and their accuracy then was assessed using field works. The overall classification accuracy and Kappa statistics for all the maps were more than 83% and 79%, respectively. The classification map of year 1998 indicated that about 703 hectares of rangelands and agricultural lands were destroyed due to Hanna dam construction. In year 1998, the agricultural irrigated lands increased about100% due to Hanna dam construction in 1996 but in 2011 their extent decreased up to 69% and 36% in comparison with year 1998 and 1976, respectively. There was also a decrease about 10 percent in rangeland land use from 1976 (195906 ha) to 2011 (176827ha). The results of 2011 classified map revealed that 425 hectares of the water reservoir has changed to bare land because of severe drought conditions and over-exploitation in recent years. Overall, the results confirmed that in a short period of time after dam construction, the extent of agricultural irrigated lands has been increased, but a sharp decline was observed in agricultural areas after 15 years which can be as a result of population growth and water consumption in residential, commercial and industrial sectors in the region.},  
Keywords = {Dam, Isfahan, Hana, Land use, Land degradation, Satellite images.},
volume = {2},
Number = {4}, 
pages = {101-114}, 
publisher = {},
title_fa = {بررسی آثار سد حنا بر تغییرات سطح کشت و کاربری اراضی},
abstract_fa ={این مطالعه با هدف بررسی تأثیر احداث سد حنا (بهره‌برداری در 1375) بر تغییرات کاربری و پوشش اراضی با استفاده از تصاویر ماهواره لندست صورت گرفته است. برای این منظور سه تصویر ماهواره‌ای لندست در دوره 35 ساله (متعلق به سال‌های 1355، 1998 و 2011) با اعمال تصحیحات هندسی، اتمسفری و توپوگرافی مورد استفاده قرار گرفت. مناطق تحت تأثیر سد براساس تصاویر ماهواره‌ای و نظر کارشناسان خبره منطقه به‌عنوان محدوده مورد مطالعه انتخاب شد. سپس با استفاده از روش طبقه‌بندی نظارت شده حداکثر احتمال، کاربری و پوشش اراضی تعیین و صحت آنها در بازدیدهای زمینی ارزیابی گردید. مطابق نتایج، صحت کاربری و ضریب کاپا برای تمامی نقشه‌ها به‌ترتیب بالاتر از ٪83 و ٪79 به‌دست آمد. نقشه طبقه‌بندی شده مربوط به سال ۱۹۹۸ نشان داد که حدود ۷۰4 هکتار از مراتع و زمین‌های کشاورزی به‌دلیل ساخت سد حنا تخریب شده‌اند. به‌دلیل ساخت این سد در سال ۱۹۹۶،‌ زمین‌های کشت آبی در سال‌های شروع آبگیری سد (سال ۱۹۹۸) حدود %۱۰0 افزایش، در حالی‌که در سال ۲۰۱۱، سطح آنها نسبت به ۱۹۹۸ و ۱۹۷۶ به‌ترتیب تا %69 و %۳۶ کاهش یافت. هم‌چنین یک کاهش ۱۰ درصدی در وسعت مراتع از ۱۹۷۶ (۱۹۵۹۰6 هکتار) تا ۲۰۱۱ (۱۷۶۸۲7 هکتار) مشاهده گردید. نتایج نقشه طبقه‌بندی ۲۰۱۱ نشان داد که ۴۲۵ هکتار از مخزن آب به‌دلیل شرایط خشک‌سالی شدید و بهره‌برداری بیش از حد کشاورزی در‌ سال‌های اخیر به اراضی بدون پوشش تبدیل شده است. به‌طور کلی یافته‌های تحقیق حاضر بیانگر آن بود که سدسازی در کوتاه مدت باعث افزایش سطح اراضی کشت آبی شده است ولی بعد از 15 سال یک کاهش شدید در سطح این اراضی مشاهده گردید که می‌تواند به‌علت افزایش جمعیت و مصرف آب در بخش مسکونی، تجاری و صنعتی در منطقه باشد.},
keywords_fa = { سد، اصفهان، حنا، کاربری اراضی، تخریب اراضی، تصاویر ماهواره‌ای},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-328-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-328-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Samdaliry, A. and amirnejad, H. and Mortazavi, S. A.},  
title = {Residents\' Willingness-to-Pay (WTP) for Preservation of Valasht Lake of Chalous City by Using One-and-One-Half-Bound Dichotomous Choice Contingent Valuation Method}, 
abstract ={In this study, residents' willingness-to-pay (WTP) for preservation of Valasht lake of Chalous city is estimated by using one-and-one-half-bound dichotomous choice contingent valuation method. WTP was measured by using logit model and Maximum Likelihood (ML) parameters estimation method. The results show that 67 percent of the housholds willingness to pay for preservation of Valasht lake. The average monthly WTP of each household is 26175 Rials. Total annual preservation value of this lake is estimated close to 6994 million Rials. According to the result of regression model, the offer amounts, households' income, satisfaction of water quality and education level of household head are the most important factors affecting households' WTP.},  
Keywords = {Preservation value, Contingent valuation (CV), One-and-one-half-bound model (OOHB), Willingness to pay (WTP), Valasht lake.},
volume = {2},
Number = {5}, 
pages = {1-13}, 
publisher = {},
title_fa = {برآورد تمایل به پرداخت ساکنان شهرستان چالوس جهت حفاظت از دریاچه ولشت با استفاده از روش ارزش‌گذاری مشروط با انتخاب دوگانه یک و نیم بعدی},
abstract_fa ={در این پژوهش ارزش حفاظتی دریاچه ولشت شهرستان چالوس و میزان تمایل به پرداخت (WTP) ساکنان این منطقه با استفاده از روش ارزش‌گذاری مشروط(CV) و پرسشنامه انتخاب دوگانه یک و نیم بعدی تعیین و اندازه‌گیری گردید. برای اندازه‌گیری میزان تمایل به پرداخت از مدل لاجیت (Logit) استفاده و براساس روش حداکثر درستنمایی، پارامترهای این مدل برآورد گردید. نتایج نشان می‌دهد که 67 درصد افراد بررسی شده در این مطالعه حاضر به پرداخت مبلغی برای حفاظت از منبع آبی مورد نظر هستند و متوسط تمایل به پرداخت ماهانه برای ارزش حفاظتی این منابع 26175 ریال است. ارزش کل حفاظتی سالانه این دریاچه 6994 میلیون ریال برآورد شده است. بر پایه نتایج مدل رگرسیونی، متغیرهای میزان پیشنهاد، درآمد خانوار، رضایت از کیفیت آب دریاچه و سطح تحصیلات سرپرست خانوار مهم‌ترین عوامل مؤثر بر میزان تمایل به پرداخت خانوارها برای حفاظت از این دریاچه است.},
keywords_fa = { ارزش حفاظتی، ارزش‌گذاری مشروط(CV)، روش یک و نیم بعدی، تمایل به پرداخت(WTP)، دریاچه ولشت},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-380-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-380-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Erfanifard, Y. and Zare1, L. and Feghhi, J.},  
title = {Application of Nearest Neighbor Indices in Persian Oak (Quercus brantii var. persica) Coppice Stands of Zagros Forests}, 
abstract ={The ecological relationship between trees is important in the sustainable management of forests. Studying this relationship in spatial ecology, different indices are applied that are based on distance to nearest neighbor. The aim of this research was introduction of important indices based on nearest neighbor analysis and their application in the investigation of ecological relationship between Persian oak coppice trees in Zagros forests. A 9 ha plot of these forests in Kohgilouye - BoyerAhmad province was selected that was completely homogeneous. This plot was covered with Persian oak coppice trees that their point map was obtained after registering their spatial location. Five nearest neighbor indices of G(r), F(r), J(r), GF(r) and CE were then applied to study the spatial pattern and relationship of these trees. The results showed that Persian oak coppice trees were located regularly in the homogeneous plot and they were not dependent ecologically. These trees were independent and did not affect the establishment of each other.},  
Keywords = {Spatial ecology, Spatial pattern, Persian oak, Zagros, Nearest neighbor.},
volume = {2},
Number = {5}, 
pages = {15-25}, 
publisher = {},
title_fa = {کاربرد شاخص‌های نزدیک‌ترین همسایه در شاخه‌زادهای بلوط ایرانی (Quercus brantii var. persica) جنگل‌های زاگرس},
abstract_fa ={آگاهی از روابط بوم‌شناختی درختان با یکدیگر، در مدیریت پایدار جنگل‌ها اهمیت بسزایی دارد. برای مطالعه این موضوع در بوم‌شناسی مکانی، از شاخص‌های متنوعی استفاده می‌شود که براساس فاصله تا نزدیک‌ترین همسایه استوار هستند. بنابراین این پژوهش با هدف معرفی و کاربرد شاخص‌های مهم مبتنی بر تحلیل نزدیک‌ترین همسایه در بررسی روابط بوم‌شناختی درختان شاخه زاد بلوط ایرانی در جنگل‌های زاگرس انجام شد. بخشی از این جنگل‌ها در استان کهگیلویه و بویراحمد با مساحت 9 هکتار انتخاب شده و این بخش به لحاظ شرایط محیطی همگن بود. تمام این محدوده پوشیده از درختان شاخه زاد بلوط ایرانی بود که پس از ثبت موقعیت مکانی این درختان، نقشه نقطه‌ای آنها تهیه گردید. سپس پنج شاخص نزدیک‌ترین همسایه G(r)، F(r)، J(r)، GF(r) و CE برای بررسی الگوی مکانی این درختان و روابط آنها با یکدیگر استفاده شد. نتایج نشان داد درختان شاخه زاد بلوط ایرانی در محدوده مورد بررسی که همه شرایط یکسان و همگن بوده، به‌صورت پراکنده مستقر شده و به لحاظ بوم‌شناختی به یکدیگر وابسته نیستند. این درختان مستقل از یکدیگر بوده و بر نحوه استقرار یکدیگر تأثیر ندارند.},
keywords_fa = {الگوی مکانی، بلوط ایرانی، بوم‌شناسی کمی، زاگرس، نزدیک‌ترین همسایه},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-381-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-381-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Darvishi, A. and Fakheran, S. and Soffianian, A. and Ghorbani, M.},  
title = {Quantifying Landscape Spatial Pattern Changes in the Caucasian Black Grouse (Tetrao mlokosiewiczi) Habitat in Arasbaran Biosphere Reserve}, 
abstract ={Large scale land use/cover changes and habitat fragmentation have been associated with the decline of many wildlife populations in ecological sensitive regions. The main goal of this study was to quantify the spatial pattern changes in Caucasian Black Grouse habitat in Arasbaran Biosphere Reserve, Northwest of Iran in a period of 24 years (1987–2011). Caucasian black grouse (Tetrao mlokosiewiczi) in Iran is restricted to the Arasbaran area, and the populations and range of this specialist bird species have been declining over the last decades. This study focuses on the landscape structure changes of black grouse habitat in Arasbaran Biosphere reserve. We used Landsat Thematic Mapper (TM) satellite images from 1987 and 2011, and ETM+ from 2001, for analysis of the spatial patterns of land use/cover patches. The satellite images were geometrically corrected and classified. For quantifying landscape pattern changes, various landscape metrics were derived from spatial analysis software FRAGSTATS, including NP (Number of Patches), LPI (Largest Patch Index) and TE (Total Edge). The results indicated that the proportion of forest was significantly decreased from 39.95% to 31.95%, and proportion of grassland was decreased from 44.45% to 38.44% during the last 24 years, while proportion of dominated by astragalus was increased from 3.30% to 15.65%. Total Edge (TE) was decreased 8000 meters at altitude over 1800 meters. Our result provided quantitative data on habitat loss and landscape fragmentation in Arasbaran Biosphere reserve and indicated negative impacts of the landscape structure changes on Black grouse habitat.},  
Keywords = {Landscape structure, Tetrao mlokosiewiczi, habitat fragmentation, Arasbaran biosphere reserve.},
volume = {2},
Number = {5}, 
pages = {27-38}, 
publisher = {},
title_fa = {کمی‌سازی تغییرات الگوی مکانی سیمای سرزمین در زیستگاه سیاه خروس قفقازی (Tetrao mlokosiewiczi) در ذخیرگاه زیستکره ارسباران},
abstract_fa ={تغییرات کاربری/پوشش اراضی و قطعه قطعه شدن زیستگاه در مقیاس سیمای سرزمین، کاهش جمعیت‌های حیات وحش را به‌خصوص در مناطق حساس اکولوژیکی به دنبال دارد. این مقاله به کمی‌سازی تغییرات الگوی‌های مکانی زیستگاه سیاه خروس قفقازی (Tetrao mlokosiewiczi) در ذخیرگاه زیستکره ارسباران در شمال غرب ایران در یک دوره 24 ساله (1390-1366) می‌پردازد. زیستگاه سیاه خروس قفقازی در ایران محدود به منطقه ارسباران می‌باشد و جمعیت و محدوده پراکنش این گونه پرنده در معرض انقراض در دهه‌های اخیر در حال کاهش بوده است. در این مطالعه از تصاویر ماهواره لندست مربوط به سنجنده TM سال‌های 1366 و 1390 و سنجنده ETM+ سال 1380، برای پایش تغییرات و آنالیز الگوهای مکانی کاربری/پوشش اراضی استفاده گردید. تصاویر ماهواره‌ای پس از تصحیحات هندسی، طبقه‌بندی گردیدند و برای کمی‌سازی تغییرات الگوی مکانی سیمای سرزمین با استفاده از نرم-افزارFRAGSTATS ، متریک‌های گوناگون سیمای سرزمین شامل تعداد لکه (NP)، شاخص بزرگ‌ترین لکه (LPI) و اثر حاشیه (TE) استخراج شد. نتایج تحقیق نشان داد نسبت اراضی جنگلی در زیستگاه سیاه خروس قفقازی از 95/39% به 95/31% و نسبت علفزار از 45/44% به 44/38% در طی 24 سال اخیر کاهش یافته و در حالی‌که نسبت گون زار از 30/3% به 65/15% افزایش یافته است. شاخص اثر حاشیه (TE) در جنگل متراکم 8000 متر در ارتفاع بالای 1800 متر، کاهش داشته است. نتایج این مطالعه از دست رفتن زیستگاه و تکه‌تکه‌شدن سیمای سرزمین را در ذخیرگاه زیستکره ارسباران، به‌طورکمی نشان داده و اثرات منفی تغییرات ساختار سیمای سرزمین در زیستگاه سیاه خروس را نمایان می‌سازد.},
keywords_fa = {ساختار سیمای سرزمین، سیاه خروس، تکه تکه شدن زیستگاه، ذخیره گاه زیستکره ارسباران},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-382-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-382-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {},  
title = {Different Effects of Shrubs and Trees on Seed Bank Richness and Diversity in the Understory Soil (Case Study: Kerman Province, Sharbabak)}, 
abstract ={This study aimed to investigate the effect of canopy trees and shrubs: Pistacia atlantica, Amygdalus scoparia, Amygdalus eburnean on the species diversity and richness of soil seed bank. Ten individuals of each species were selected and one quadrate was established in and outside of crown canopy of each species. In each plot, soil samples were collected from 0-5 and 5-10 cm depths. GLM was applied to assess the effect of woody species, canopy cover, and depth of sampling on the characteristics of soil seed bank. The paired t-test was used to compare the diversity and richness of soil seed banks beneath and outside the canopy. The results showed that the highest species richness of soil seed bank was related to Pistacia atlantica, 0.24, which was significantly higher than the average species richness of soil seed banks in other species Amygdalus scoparia, Amygdalus eburnea with 0.10 and 0.14, respectively. Pistacia atlantica had the highest species diversity with 0.65 compared to the two other species Amygdalus scoparia and Amygdalus eburnean with 0.48, 0.53, respectively. Paired t-test results showed that canopy of woody species significantly increased soil seed bank diversity and richness beneath their canopy. Our results indicated that canopy of tree and shrub species in arid region affected positively on soil seed bank preservation.},  
Keywords = {Crown canopy, Richness, Diversity, Soil seed bank, Pistacia atlantica, Amygdalus scoparia, Amygdalus eburnea},
volume = {2},
Number = {5}, 
pages = {39-50}, 
publisher = {},
title_fa = {تأثیر متفاوت درختان و درختچه‌ای‌ها بر غنا و تنوع بانک بذر خاک زیر اشکوب (مطالعه موردی: استان کرمان، شهربابک)},
abstract_fa ={این مطالعه با هدف بررسی تأثیر تاج پوشش گونه‌های درختی و درختچه‌ای بنه (Pistacia atlantica)، بادام کوهی (Amygdalus scoparia) و بادام خاکستری (Amygdalus eburnea)، بر تنوع و غنای گونه‌ای بانک بذر خاک زیر اشکوب انجام شد. تعداد 10 پایه از هر گونه انتخاب گردید. سپس در زیر تاج پوشش هر پایه و بیرون آن به‌صورت زوجی یک پلات مستقر گردید و نمونه‌برداری خاک از دو عمق 5-0 و 10-5 سانتی‌متر در هر پلات صورت گرفت. ترکیب و تراکم بانک بذر خاک در نمونه‌ها با کشت در گلخانه اندازه‌گیری شد. از GLM برای بررسی تأثیر نوع گونه چوبی، تاج پوشش آنها و عمق نمونه‌برداری بر خصوصیات بانک بذرخاک استفاده شد. هم‌چنین از آزمون t جفتی برای مقایسه تنوع و غنای گونه‌ای بانک بذر خاک در زیر و بیرون تاج پوشش استفاده شد. نتایج نشان داد بیشترین میانگین غنای گونه‌ای بانک بذر خاک مربوط به زیر اشکوب گونه Pistacia atlantica با میانگین 24/0 بود که به‌طور معنی‌داری بیشتر از میانگین غنای گونه‌ای بانک بذر خاک دو گونه دیگر scoparia Amygdalus، Amygdalus eburnea به‌ترتیب با میانگین10/0 و 14/0 بود. بیشترین میزان تنوع گونه‌ای بانک بذر خاک را گونه Pistacia atlantica با میانگین 65/0 نسبت به دو گونه دیگر Amygdalus scoparia ، Amygdalus eburnea، با میانگین 48/0، 53/0 داشت. به‌طورکلی، با توجه به نتایج به‌دست آمده می‌توان گفت تاج پوشش گونه‌های درختی در مناطق خشک تأثیر بارزی بر بانک بذر خاک و حفظ و نگهداری بذور سایر گیاهان دارد.},
keywords_fa = {بانک بذر خاک، پوشش تاجی، تنوع گونه ای، غنای گونه ای، Pistacia atlantica، Amygdalus scoparia، Amygdalus eburnea},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-383-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-383-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Sheikh, A. and Jafari, A. and Jafari, A. and Setoodeh, A.},  
title = {Estimating Recreational Carrying Capacity of Gheisary Protected Area in Chaharmahal & Bakhtiari Province}, 
abstract ={It is now certain that to ensure a long term sustainable development, protected areas, the favored destinations for ecotourism, required a well written planning management. Each destination however has limited capability which is called “carrying capacity” to invite visitors. Physical, real (ecological) and effective (manageable) are different kinds of carrying capacity. The current study presented these varieties of carrying capacities for Gheisary protected area, stretched over 10,000 ha in Cheharmahal- & Bakhtiary province. The physical carrying capacity was measured using an ecotourism-based zoning followed by imposing periodic, pedologic, climatic and vegetative limitations, based on the minimum area needed for each person. Real carrying capacity was then calculated according to the physical carrying capacity. The results showed that the intensive recreation zone with surface of 1,292 ha had the annual physical carrying capacity of 2,079,227 and real carrying capacity of 18,465 people. The values for the extensive recreation zone with surface of 2,378 ha were 2,478,832 and 1,215 respectively. The study has also speculated the embedded management strength and recreation convenience of the area and concluded that effective carrying capacity can only enjoy 10% of the real carrying capacity, which were 1,968 people.},  
Keywords = {Natural recreation, Physical carrying capacity, Real carrying capacity, Effective carrying capacity, Gheisary protected area.},
volume = {2},
Number = {5}, 
pages = {51-64}, 
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی ظرفیت برد گردشگری منطقه حفاظت شده قیصری در استان چهارمحال و بختیاری},
abstract_fa ={مناطق حفاظت شده یکی از مهم‌ترین مقصدهای گردشگری طبیعی هستند که نیاز به برنامه‌ریزی و مدیریت به منظور اطمینان از پایداری خدمات آنها در بلند مدت می‌باشد. هر مقصد گردشگری توانایی محدودی در جذب گردشگر دارد که این محدودیت‌ها را غالباً با مفهوم ظرفیت برد بیان می‌کنند. انواع ظرفیت برد شامل فیزیکی، واقعی یا اکولوژیک و مؤثر یا مدیریتی می‌باشد. در این مقاله، این نوع ظرفیت بردها برای منطقه حفاظت شده قیصری با مساحت 10000 هکتار واقع در استان چهارمحال و بختیاری محاسبه گردید. برای این کار ابتدا پهنه‌های مستعد گردشگری گسترده و متمرکز براساس اصول زون‌بندی مناطق حفاظت شده مشخص شدند. در مرحله بعد براساس حداقل مساحت لازم برای هر فرد، ظرفیت برد فیزیکی و براساس اعمال محدودیت‌های مختلف زمانی، اقلیمی، خاکی و پوشش گیاهی به‌صورت درصد بر ظرفیت برد فیزیکی، ظرفیت برد واقعی محاسبه شد. نتایج حاصل نشان داد که پهنه گردشگری متمرکز با مساحت 1292 هکتار دارای ظرفیت برد فیزیکی 2079227 نفر و ظرفیت برد واقعی 18465 نفر و پهنه گردشگری گسترده با مساحت 2378 هکتار دارای ظرفیت برد فیزیکی 2478832 نفر و ظرفیت برد واقعی 1215 نفر گردشگر در طول سال می‌باشد. هم‌چنین با توجه به توان مدیریتی و امکانات موجود در حال حاضر امکان عملی نمودن فقط 10 درصد ظرفیت برد واقعی یعنی 1968 نفر در سال در همه پهنه‌های گردشگری متمرکز و گسترده تحت عنوان ظرفیت برد مؤثر وجود دارد.},
keywords_fa = {گردشگری طبیعی, ظرفیت برد فیزیکی, ظرفیت برد واقعی, ظرفیت برد مؤثر, منطقه حفاظت شده قیصری},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-384-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-384-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {SalehiArdali, S. and Iravani, M. and Senn, J.},  
title = {Effect of Short-Term Exclusion on Forage Production of Mountainous Meadows in the Central Zagros Region}, 
abstract ={Major changes in the vegetation and consequently in the ecosystem functioning of mountainous meadows has been reported in response to herbivore grazing. Nevertheless, effects of protection from herbivores on the vegetation of High-elevation meadows in Iran have not been studied so far. To assess effects of experimentally short-term exclosure treatment on production of mountainous meadows, two meadow sites were selected in Sabzkouh Protected Area in Chaharmahal and Bakhtiari Province. In each site, three 16 m2 (2×8 m) fences were established and in each fence three 1 m2 plots were marked at the beginning of the growing season (April). Similarly, three 1 m2 plots were placed outside each fence (resulting in 18 grazed and 18 protected plots). In the second year at peak vegetation growth and shortly before grazing season (July), above-ground biomass was cut in all plots and then dry weights of vegetative and reproductive organs were determined separately. Grazing exclusion significantly increased total biomass, while it decreased the proportion of reproductive biomass in meadow vegetation community. Protection from grazing increased biomass production of dominant and tall plant species (e.g., Carex orbicularis), but had reverse effects on smaller and less frequent species. Nevertheless, grazing exclusion decreased the proportion of reproductive biomass in all meadow species (except for C. orbicularis) and various species groups (except for grass-like species). The results of the present study may thus be used for objective-oriented management and conservation of high-elevation and mountainous meadow ecosystems of the country},  
Keywords = {: Short-term exclosure, Domestic herbivores, Mountainous meadows, Plant diversity, Vegetative and reproductive biomass, Sabzkouh protected area.},
volume = {2},
Number = {5}, 
pages = {65-76}, 
publisher = {},
title_fa = {اثر قرق کوتاه مدت بر تولید چمنزارهای کوهستانی در منطقه زاگرس مرکزی},
abstract_fa ={تغییرات قابل توجهی در پوشش گیاهی و در نتیجه عملکرد اکوسیستم‌های چمنزار کوهستانی در پاسخ به چرای علفخواران گزارش شده است. با این حال، تاکنون تأثیر قرق علفخواران بر پوشش گیاهی چمنزار‌های مناطق مرتفع ایران مورد توجه قرار نگرفته است. به منظور بررسی اثر تیمار آزمایشی قرق کوتاه مدت بر تولید چمنزارهای کوهستانی، دو مکان چمنزار در منطقه حفاظت شده سبزکوه واقع در ارتفاعات استان چهارمحال و بختیاری انتخاب شد. در شروع فصل رویش اول (فروردین ماه) در هر یک از مکان‌های چمنزار، سه قرق 16 مترمربعی(2×8 متر) و داخل هر قرق، سه پلات یک مترمربعی مستقر گردید. به‌طور مشابه، سه پلات یک مترمربعی خارج از هر قرق مستقر شد (در مجموع 18 پلات قرق و 18 پلات چرا شده). قبل از شروع فصل چرا و در مرحله رشد حداکثر(تیرماه) در سال دوم، زیتوده بالای سطح خاک تمامی پلات‌ها قطع و وزن خشک زیتوده تولیدی به تفکیک اندام‌های رویشی و زایشی گونه‌ها اندازه‌گیری گردید. در نتیجه قرق، به‌طور معنی‌داری تولید کل جامعه گیاهی افزایش و درصد تولید زایشی آن کاهش یافت. تولید گونه‌های غالب و بلند (مانند orbicularis Carex) در نتیجه قرق افزایش یافت، در صورتی‌که قرق باعث کاهش تولید گونه‌های کوتاه و با فراوانی کمتر گردید. اما درصد تولید زایشی اکثر گونه‌ها (به غیر از گونه غالب) و گروه‌های گونه‌ای (به غیر از شبه گندمیان) در نتیجه قرق کاهش یافت. نتایج این مطالعه می‌تواند در مدیریت اکوسیستم‌های چمنزار در مناطق کوهستانی و مرتفع کشور مورد استفاده قرار گیرد.},
keywords_fa = {قرق کوتاه مدت، علفخواران اهلی، چمنزار های کوهستانی، تنوع گیاهی، زیتوده رویشی و زایشی، منطقه حفاظت شده },
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-385-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-385-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Malakoutikhah, S. and Fakheran, S. and Soffianian, A.},  
title = {Applying Circuitscape Theory to Identify Migration Corridors Between Mooteh and Ghamishloo Wildlife Refuges in Isfahan Province-Iran}, 
abstract ={Modeling of ecological connectivity across landscape is important for understanding a wide range of ecological processes. Modeling ecological connectivity between habitats and incorporating these models into conservation planning require quantifying the effect of spatial patterns of landscape on the degree of habitats connectivity. Recently, concepts from electrical circuit theory have been adapted to model habitats connectivity, predict patterns of movement and identifying corridors. Circuits are defined as network of nodes connected by resistors (electrical components that conduct current).the application of circuit theory to ecological problems is because of connections between ecological and electrical connectivity: as multiple or wider conductors connecting two electrical nodes (in parallel) allow greater current flow than would a single, narrow conductor, multiple or wider habitat swaths connecting populations or habitats also allow greater movement between them.. This theory treats landscape as a conductive surface and creates a network by converting pixels to nodes and connecting them to their immediate neighbors. Results of this theory are current and voltage maps, which can be related to ecological processes like individual movements. In this study circuit theory was applied to evaluate habitats connectivity for Persian gazella (Gazella subgutturosa) and Isfahan wild sheep (Ovis omon isfahanica) between Mooteh and Ghamishloo wildlife refuges in Isfahan province-Iran. Based on current maps, movement patterns and, functional connectivity for target species was evaluated .furthermore, area important for connectivity across the study area was identified.},  
Keywords = {Landscape connectivity, Resistance layer, Electrical circuit, Corridor.},
volume = {2},
Number = {5}, 
pages = {77-89}, 
publisher = {},
title_fa = {استفاده از تئوری مدارهای الکتریکی جهت شناسایی کریدورهای مهاجرتی بین پناهگاه‌های حیات وحش موته و قمشلو در استان اصفهان},
abstract_fa ={مدل‌سازی ارتباط بوم‌شناختی در سیمای سرزمین برای فهم گستره وسیعی ازفرآیند‌های بوم‌شناختی اهمیت دارد. به منظورمدل‌سازی ارتباطات بوم‌شناختی در بین زیستگاه‌ها و کاربرد این مدل‌ها در برنامه‌ریزی حفاظت، کمی‌ نمودن اثر الگوهای مکانی سیمای سرزمین بر درجه ارتباطات زیستگاهی ضرورت دارد. اخیراً از مفاهیم تئوری مدارالکتریکی برای مدل‌سازی ارتباطات، پیش‌بینی الگوهای حرکت و شناسایی کریدور‌ها استفاده شده است. مدارالکتریکی شبکه‌ای از گره‌هاست که به‌وسیله رسیستور‌ها (بخش‌های الکتریکی هادی جریان) به یکدیگر متصل شده و میزان جریان عبوری از بین گره‌ها به‌وسیله اختلاف پتانسیل و مقاومت رسیستور‌ها تعیین می‌شود. کاربرد تئوری مدار در مسائل بوم‌شناختی به‌دلیل شباهت میان ارتباطات الکتریکی و ارتباطات بوم‌شناختی است. همان‌طور که افزایش تعداد یا پهنای رسیستور‌ها (در صورتی‌که به شکل موازی به یکدیگر متصل شده باشند)، جریان عبوری از مدار را در مقایسه با زمانی که تنها یک رسیستور باریک وجود دارد افزایش می‌دهد، افزایش تعداد یا وسعت زیستگاه‌هایی که جمعیت‌ها یا زیستگاه‌ها را به‌هم مرتبط می‌نماید نیز احتمال حرکت در میان آنها را افزایش می‌دهد. تئوری مدار، سیمای سرزمین را به‌عنوان سطحی رسانا درنظر می‌گیرد که هر پیکسل موجود در آن را به یک گره تبدیل نموده و با اتصال آن به گره‌های مجاورمداری الکتریکی تشکیل می‌دهد. نتایج حاصل از این تئوری، نقشه‌های جریان و ولتاژ است که به فرآیند‌های بوم‌شناختی مانند حرکت افراد ارتباط داده می‌شود. در این مطالعه از تئوری مدارهای الکتریکی برای بررسی ارتباطات زیستگاهی آهوی ایرانی (Gazella subgutturosa subgutturosa)و قوچ و ‌میش اصفهانی (Ovis orientalis isphahanica) بین پناهگاه‌های حیات‌و‌حش موته و قمشلو دراستان اصفهان استفاده و براساس نقشه‌های جریان، الگوی حرکت و ارتباطات عملکردی برای گونه‌های هدف و هم‌چنین نواحی مهم ارتباطی در منطقه مطالعه شناسایی گردید.},
keywords_fa = {ارتباطات سیمای سرزمین، لایه مقاومت، مدار الکتریکی، کریدور},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-386-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-386-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Zarekia, S. and Fayaz, M. and Gholami, P. and Goudarzi, M. and Jafari, F.},  
title = {Effects of Different Grazing Management Methods on Plant Species Diversity and Richness in the Steppe Rangeland of Saveh, Iran}, 
abstract ={Livestock grazing is a common human-induced activity with direct and indirect effects even on the ecosystems of protected areas. The present study analyzed the effects of different grazing management methods on species diversity and richness in the steppe rangelands of Saveh, Iran. Data were collected from sixty 2×2 m plots within the areas of three, four-years protected range management projects. Margalef’s and Menhinick's indices, Simpson and Shannon-Weiner indices, and Pielou's index were used to evaluate plant species richness, diversity, and evenness, respectively. All data analyses were performed in PAST and SPSS. According to the mean values obtained for Shannon-Weiner index, Nemati rangeland (with rest-rotation grazing system and moderate grazing intensity) and Shirali Baglou rangeland (with continuous grazing throughout the year and high grazing intensity) had high species diversity with no significant differences among them. However, Chagneh rangeland (with continuous grazing for six months and fairly high grazing intensity) had the lowest diversity. Low values of diversity indices indicated low species diversity in steppe rangelands. Moreover, Shirali Baglou rangeland had the highest species richness compared to the other sites. In the other three rangelands, both species richness and diversity decreased with increasing the grazing intensity. Despite poor range conditions in Shirali Baglou rangeland, intensive livestock grazing and the consequent rise in invasive species increased species abundance and hence, resulting in species richness and diversity in the area. Although over-grazing throughout the year can promote plant species richness through increasing annual species, consequent soil degradation and instability of rangeland ecosystem can be expected.},  
Keywords = {Grazing, Diversity, Richness, Steppe rangeland, Saveh.},
volume = {2},
Number = {6}, 
pages = {1-11}, 
publisher = {},
title_fa = {اثر مدیریت‌های مختلف چرایی بر تنوع و غنای گونه‌ای در مراتع استپی ساوه},
abstract_fa ={چرای دام یکی از فعالیت‌های متداول بشر است که حتی امروزه در مناطق حفاظت شده به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم در اکوسیستم‌ها اتفاق می‌افتد. در این مطالعه آثار مدیریت‌های مختلف چرایی بر تنوع و غنای گونه‌ای در مراتع استپی مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور داده‌ها از 60 پلات دو مترمربعی در محدوده سه طرح مرتع‌داری و قرق 4 ساله برداشت گردید. برای ارزیابی تنوع گونه‌‌ای از شاخص‌های سیمپسون و شانون- واینر و برای مقایسه غنای گونه‌ای از شاخص‌های منهینیک و مارگالف استفاده شد. هم‌چنین برای محاسبه یکنواختی گونه‌ای از شاخص پیلو استفاده شد. همه این شاخص‌ها با استفاده از نرم‌افزارPAST و SPSS محاسبه و تجزیه و تحلیل شدند. نتایج مربوط به میانگین‌ شاخص تنوع شانون در سایت‌ها حاکی از تنوع بالای مناطق قرق، نعمتی (چرای تناوبی با شدت چرای متوسط) و شیرعلی بگلو (چرای مداوم در طول سال و شدت چرای بالا) بوده که از این نظر اختلاف معنی‌داری با هم نداشته‌اند و مرتع چگنه با سیستم چرای مداوم در طول 6 ماه و شدت چرای نسبتاً بالا دارای کمترین تنوع است. همین‌طور مقدار عددی شاخص تنوع به پایین بودن تنوع در مراتع استپی اشاره دارد. غنای گونه‌ای نیز در سایت شیرعلی بگلو بیشتر از بقیه سایت‌ها بوده و در سه مرتع دیگر نیز مانند تنوع گونه‌ای با افزایش شدت چرا از غنای گونه‌ای کاسته شده است. نتایج نشان می‌دهد در مرتع شیرعلی بگلو اگر چه وضعیت مرتع فقیر بوده اما بر اثر چرای مداوم دام و با افزایش گونه‌های مهاجم، وفور گونه‌ها در این مرتع افزایش یافته در نتیجه تنوع و غنای گونه‌ای نیز افزایش یافته است. افزایش شدید چرا در طول سال می‌‌تواند از طریق افزایش گیاهان یکساله موجب افزایش غنای گونه‌ای شود، اما در عین حال، در نتیجه فشار چرایی و به‌هم خوردگی خاک، ناپایداری اکوسیستم را در پی دارد.},
keywords_fa = {مدیریت چرایی, تنوع گونه‌ای, غنای گونه‌ای, مراتع استپی, ساوه},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-422-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-422-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Asgarian, A. and JabbarianAmiri, B. and AlizadehShabani, A. and Feghhi, J.},  
title = {Predicting the Spatial Growth and Urban Sprawl in Sari, Iran Using Markov Cellular Automata Model and Shannon Entropy}, 
abstract ={Constant urban development in today’s world has turned urban growth management into a main challenge in the 21st century. Obtaining spatiotemporal information about the pattern and rate of urban growth is critical to a better understanding of the urban growth process and practicing appropriate management policies. The present study investigated the trend of urban sprawl in Sari, Iran. First, land use and cover maps of the study area were prepared by processing multitemporal Landsat images from 1992, 2002, and 2010. Moreover, the urban growth of the city in 2010 was predicted by combining the Markov-cellular automata model with multi-criteria evaluation (overall Kappa = 83.80% area under the receiver operating characteristic curve ≈ 0.69). Afterward, the same model was applied to simulate urban development in 2021 and 2031. Built-up area per capita and Shannon entropy were then measured to assess urban sprawl in Sari. According to the results of change detection and simulation of urban growth of the study area, the built-up area had increased proportional to population growth since 1992. The same trend is expected to continue until 2031 when the urban area will exceed 2800 hectares. In addition, based on the relative values of Shannon entropy, although Sari has not yet faced the urban sprawl phenomenon, the absence of physical barriers around the city necessitates comprehensive urban management approaches to control urban sprawl and prevent future environmental problems.},  
Keywords = {Urban sprawl, Remote sensing, Shannon entropy, Markov-cellular automata model, Sari.},
volume = {2},
Number = {6}, 
pages = {13-25}, 
publisher = {},
title_fa = {پیش‌بینی رشد مکانی و توسعه پراکنده شهر ساری با به‌کارگیری مدل سلول‌های خودکار- مارکوف و شاخص آنتروپی شانون},
abstract_fa ={امروزه شهرها با نرخ رشد بسیار بالا در حال توسعه و گسترش می‌باشند. این مسأله مدیریت رشد شهرها را به یکی از مهم‌ترین چالش-های قرن 21 تبدیل کرده است. در این بین، تهیه اطلاعات مکانی- زمانی مرتبط با الگو و میزان رشد شهرها برای درک بهتر فرآیند رشد شهری و اخذ سیاست‌های مدیریتی بسیار حایز اهمیت است. پژوهش حاضر نیز در این راستا به بررسی روند گسترش و میزان توسعه پراکنده شهر ساری پرداخته است. بدین منظور در ابتدا نقشه‌های کاربری/ پوشش سرزمین شهر ساری با پردازش تصاویر چندزمانه ماهواره لندست در سال‌های 1371، 1381 و 1389 تهیه گردید. هم‌چنین با تلفیق روش ارزیابی چندمعیاره و مدل سلول‌های خودکار- مارکوف، رشد این شهر در سال 1389 با شاخص کاپای کلی 80/83 درصد و ROC برابر با 69/0 پیش‌بینی شد. سپس این مدل برای شبیه‌سازی رشد شهر در سال‌های 1400 و 1410 اجرا گردید. پس از تکمیل دوره مورد مطالعه، روند گسترش افقی شهر ساری با استفاده از شاخص آنتروپی شانون و نیز مساحت کاربری سکونتگاهی به ازای هر فرد مورد بررسی قرار گرفت. براساس نتایج حاصل از آشکارسازی و شبیه‌سازی تغییرات شهر ساری، وسعت کاربری مسکونی این شهر از سال 1371 همسو با رشد جمعیت افزایش یافته و به گسترش خود تا سال 1410 و عبور از مرز 2800 هکتار ادامه خواهد داد. هم‌چنین نتایج حاصل از مقادیر نسبی شاخص آنتروپی شانون نشان از افزایش میزان پراکندگی شهر ساری دارد. اگرچه شهر ساری هنوز به‌طور کامل با پدیده توسعه پراکنده شهری مواجه نشده است، اما عدم وجود موانع فیزیکی محدودکننده در پیرامون این شهر مسأله مدیریت شهری را ملزم به اتخاذ رویکردی جامع در مدیریت بر محدوده شهر، کنترل گسترش افقی آن و جلوگیری از مشکلات محیط‌زیستی این پدیده در آینده خواهد کرد.},
keywords_fa = {سنجش از دور, مدل سلول های خودکار- مارکوف, شاخص آنتروپی شانون, پراکنده روی شهری, شهر ساری},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-427-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-427-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Afzali, A. and Mirghaffari, N. and Safianian, A.},  
title = {Use of the Geographic Information System and Analytic Hierarchy Process for Municipal Solid Waste Landfill Site Selection: A Case Study of Najafabad, Iran}, 
abstract ={Following technological advancements and integrated municipal solid waste management in recent decades, various methods such as recycling, biotreatment, thermal treatment, and sanitary landfills have been developed and employed. Creating sanitary landfills is a major strategy in the integrated solid waste management hierarchy. It is cheaper and thus more common than other disposal methods. Selecting a suitable solid waste landfill site can prevent adverse ecological and socioeconomic effects. Landfill site selection requires the analysis of spatial data, regulations, and accepted criteria. The present study aimed to use the geographic information system and the analytic hierarchy process to identify an appropriate landfill site for municipal solid wastes in Najafabad (Isfahan, Iran). Environmental and socioeconomic criteria were evaluated through different information layers in the Boolean and fuzzy logics. The analytical hierarchy process was applied for weighing the fuzzy information layers. Subsequently, two suitable sites were identified by superimposing the maps from the Boolean and fuzzy logics and considering the minimum required landfill area for 20 years. However, proximity of these two sites to Tiran (a nearby city) made them undesirable landfill sites for Najafabad. Therefore, due to the existing restrictions in Najafabad, the possibility of creating landfill sites in common with adjacent cities should be further investigated.},  
Keywords = {Municipal solid waste, Landfill site selection, Geographic information system, Analytic hierarchy process, Boolean logic, Fuzzy logic.},
volume = {2},
Number = {6}, 
pages = {27-38}, 
publisher = {},
title_fa = {کاربرد سامانه اطلاعات جغرافیایی و فرآیند تحلیل سلسله مراتبی در مکان‌یابی محل دفن پسماندهای شهری: مطالعه موردی شهرستان نجف‌آباد},
abstract_fa ={در دهه‌های اخیر با پیشرفت فناوری و مدیریت جامع مواد زاید جامد شهری، از روش‌هایی مانند بازیافت، تیمار بیولوژیکی، تیمار حرارتی و دفن بهداشتی استفاده شده است. روش دفن بهداشتی به‌عنوان یکی از راهبردهای مطرح در سلسله مراتب مدیریت جامع پسماند به شمار می‌آید و نسبت به سایر روش‌های دفع، رایج‌تر و کم هزینه‌تر است. انتخاب محل مناسب جهت دفن مواد زاید جامد می‌تواند از آثار نامطلوب اکولوژیکی و اجتماعی- اقتصادی جلوگیری کند. مکان‌یابی محل دفن نیازمند تجزیه و تحلیل داده‌های مکانی، قوانین و معیارهای قابل قبول است. هدف از این پژوهش تعیین مکان مناسب دفن مواد زاید شهری شهرستان نجف‌آباد با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافیایی و فرآیند تحلیل سلسله مراتبی است. بدین منظور معیارهای محیط زیستی و اجتماعی- اقتصادی تحت عنوان لایه‌های اطلاعاتی در منطق بولین و منطق فازی مورد ارزیابی قرار گرفتند. وزن‌دهی لایه‌های اطلاعاتی به‌دست آمده از روش استانداردسازی فازی با استفاده از روش فرآیند تحلیل سلسله مراتبی انجام گرفت. با روی‌هم‌گذاری نقشه‌های حاصل از دو منطق بولین و فازی، دو منطقه با در نظر گرفتن حداقل مساحت مورد نیاز محل دفن برای 20 سال مناسب تشخیص داده شدند. با این وجود، این دو محل نیز به به‌دلیل نزدیکی به شهرستان تیران، از تناسب لازم برای در نظر گرفتن محل دفن پسماندهای شهری نجف آباد برخوردار نیستند. بنابراین به نظر می‌رسد که به‌دلیل محدودیت‌های زیاد در نجف‌آباد، باید امکان استقرار محل دفن مشترک پسماندهای شهری با شهرهای مجاور مورد بررسی قرار گیرد.},
keywords_fa = {مواد زاید جامد, مکان‌یابی محل دفن, سامانه اطلاعات جغرافیایی, فرآیند تحلیل سلسله مراتبی, منطق بولین, منطق فازی},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-425-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-425-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Mousavi, S. H. and Shokri‌, M. R. and Danehka, A.},  
title = {Effects of Physicochemical Properties of Water on Distribution of Coral Reefs in Kish Island, Iran}, 
abstract ={The present study sought to determine the interactions between coral reefs and physicochemical properties of water (depth, temperature, salinity, turbidity, dissolved oxygen, pH, chlorophyll a, and water current velocity) and seabed type and slope in Kish Island, Iran. The study area was divided into 19 zones (eight zones with and 11 without corals). Physicochemical properties of water for each zone were extracted from previous studies over the past years. In summer 2010, field sampling of each zone was also performed using a conductivity, temperature, and depth (CTD) instrument. Non-metric multidimensional scaling (nMDS) and cluster analysis (CA) were then conducted to assess the dispersion of coral reefs and to determine the similarity of coral and non-coral zones, respectively. Finally, the similarity percentage (SIMPER) test was carried out in PRIMER 5 software to identify parameters differentiating coral and non-coral zones. The results of nNMDS analysis revealed differences in spatial distribution of coral and non-coral zones. According to CA results, the coral zone in the north of the island (CR6) and the non-coral zone in the northeast of the island (NC2) were similar in terms of physicochemical properties of water. However, they were significantly different from other coral and non-coral zones (p < 0.01). SIMPER test showed seabed slope, water current velocity, salinity, depth, temperature, and turbidity to have the greatest contributions in the dissimilarity between coral and non-coral zones (25.06%, 23.38%, 13.88%, 13.82%, 8.69% and 8.61%, respectively).},  
Keywords = {Water physicochemical parameters, Coral reefs, Distribution, Kish Island.},
volume = {2},
Number = {6}, 
pages = {39-52}, 
publisher = {},
title_fa = {بررسی اثر پارامترهای فیزیکی ‌و ‌شیمیایی آب در پراکنش آبسنگ‌های مرجانی جزیره کیش},
abstract_fa ={هدف از این مطالعه بررسی برهمکنش آبسنگ‌های مرجانی با برخی از مهم‌ترین پارامترهای فیزیکی و شیمیایی آب (عمق، دما، شوری، کدورت، اکسیژن محلول، pH، کلروفیلa و سرعت جریان آب) و دو پارامتر شیب‌بستر و جنس‌بستر در جزیره کیش بود. منطقه مطالعاتی به 19 پهنه (8 پهنه دارای مرجان و 11 پهنه فاقد مرجان) تقسیم‌بندی گردید که در هر یک از پهنه‌ها این پارامترها با مطالعه یافته‌های محققان مختلف طی سالیان گذشته و نمونه‌برداری میدانی توسط دستگاه CTD در تابستان 1389 گردآوری شدند. سپس جهت بررسی الگوی ‌پراکنش آبسنگ‌های مرجانی از آزمون دسته‌بندی غیرمتریک ((nMDS) Non-metric Multidimensional Scaling)، جهت تعیین درصد شباهت ایستگاه‌های مرجانی و فاقد مرجان از آزمون تحلیل خوشه‌ای و در نهایت برای تعیین پارامترهای موثر در ایجاد تفاوت بین ایستگاه‌های مرجانی و فاقد مرجان از آزمون درصد شباهت SIMPER در نرم افزار PRIMER 5 استفاده شد. نتایج آزمون دسته‌بندی غیر‌متریک (nMDS) بیانگر وجود تفاوت در الگوی پراکنش مکانی هر یک از ایستگاه‌های مرجانی و فاقد مرجان بود. مطابق آزمون تحلیل خوشه‌ای نیز ایستگاه مرجانی واقع در شمال جزیره کیش (CR 6) و ایستگاه فاقد مرجان واقع در شمال شرقی جزیره کیش (NC 2)، از نظر پارامترهای فیزیکی و شیمیایی آب شباهت بیشتری با یکدیگر داشته و با سایر ایستگاه‌های مرجانی و فاقد مرجانی در سطح آماری 1 درصد تفاوت بسیاری را نشان دادند. هم‌چنین مطابق آزمون SIMPER بیشترین سهم در ایجاد عدم شباهت بین ایستگاه‌های مرجانی و فاقد مرجان را به ترتیب پارامترهای شیب بستر، شدت جریان، شوری، عمق، دمای آب و کدورت با سهمی برابر با 06/25، 38/23، 88/13، 82/13، 69/8 و61/8 درصد دارا هستند.},
keywords_fa = {پارامترهای فیزیکی و شیمیایی آب, آبسنگ‌های مرجانی, پراکنش, جزیره کیش},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-428-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-428-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Pasandidehfard, Z. and SalmanMahini, A. and Mirkarimi, S. H. and Akbari, , M. and Gholamalifard, M.},  
title = {Application of Multivariate Statistical Techniques to Assess Seasonal Variation in Water Quality Parameters in Gorganrood Watershed, Iran}, 
abstract ={Nonpoint source (NPS) pollution is a major surface water contaminant commonly caused by agricultural runoff. The purpose of this study was to assess seasonal variation in water quality parameters in Gorganrood watershed (Golestan Province, Iran). It also tried to clarify the effects of agricultural practices and NPS pollution on them. Water quality parameters including potassium, sodium, pH, water flow rate, total dissolved solids (TDS), electrical conductivity (EC), hardness, sulfate, bicarbonate, chlorine, magnesium, and calcium ions during 1966-2010 were evaluated using multivariate statistical techniques. Multivariate analysis of variance (MANOVA) was implemented to determine the significance of differences between mean seasonal values. Discriminant analysis (DA) was also carried out to identify correlations between seasons and the water quality parameters. Parameters of water quality index were measured through principal component analysis (PCA) and factor analysis (FA). Based on the results of statistical tests, climate (freezing, weathering and rainfall) and human activities such as agriculture had crucial effects on water quality. The most important parameters in differentiation between seasons in descending order were potassium, pH, carbonic acid, calcium, and magnesium. According to load factor analysis, chlorine, calcium, and potassium were the most important parameters in spring and summer, indicating the application of fertilizers (especially potassium chloride fertilizer) and existence of NPS pollution during these seasons. In the next stage, the months during which crops had excessive water requirements were detected using CROPWAT software. Almost all water requirements of the area’s major crops, i.e. cotton, rice, soya, wheat, and oat, happen in the late spring until mid/late summer. According to our findings, agricultural practices had a great impact on water pollution. Results of analysis with CROPWAT software also confirmed this conclusion.},  
Keywords = {Nonpoint source pollution, Water quality parameters, Runoff, Multivariate statistical techniques.},
volume = {2},
Number = {6}, 
pages = {53-63}, 
publisher = {},
title_fa = {بررسی تغییرات فصلی پارامترهای کیفی آب در حوضه آبخیز گرگانرود به‌‌وسیله روش های آماری چند متغیره},
abstract_fa ={یکی از آلودگی‌های اصلی در آب‌های سطحی آلودگی غیرنقطه‌ای (NPS) است که اغلب ناشی از رواناب کشاورزی است. در این مطالعه، هدف بررسی تغییرات فصلی پارامترهای کیفی آب در حوزه آبخیز گرگانرود - واقع در استان گلستان- و اثر فعالیت‌های کشاورزی و آلودگی غیرنقطه‌ای بر آنهاست. در ابتدا، پارامترهای کیفی آب (پتاسیم، سدیم، pH، شوری، دبی آب، EC، سختی آب، یون‌های سولفات و بیکربنات، کلر، منیزیم و کلسیم در سال‌های 1345 تا 1388) به وسیله روش‌های چند متغیره آماری بررسی شدند. MANOVA به منظور تعیین معنی‌داری تفاوت بین میانگین‌های فصول، DA یا آنالیز تفکیکی جهت تعیین هم‌بستگی فصول با دوازده پارامتر کیفی آب، PCA و FA برای مشخص کردن پارامترهای شاخص کیفی آب انجام شد. به این ترتیب از طریق نتایج آماری اثر اقلیم (انجماد، هوازدگی و بارندگی) و فعالیت‌های انسانی از جمله کشاورزی روی کیفیت آب مشخص شد. مهم‌ترین پارامترها در تفکیک فصول، به ترتیب پتاسیم، pH، اسیدکربنیک، کلسیم و منیزیم بود. مطابق نمودارهای بارگذاری آنالیز فاکتور، یون‌های کلر، سدیم و پتاسیم در فصول بهار و تابستان مهم‌ترین پارامترها هستند که بیانگر مصرف کود (مخصوصا کود کلرور پتاسیم) و وجود آلودگی غیرنقطه‌ای در این فصول است. با استفاده از نرم‌افزار CROPWAT ماه‌هایی از سال که محصولات منطقه نیاز آبی شدید دارند تشخیص داده شد. محصولات مهم و شاخص منطقه عبارت‌اند: از پنبه، برنج، سویا، گندم و جو که تقریبا بیشترین نیاز آبی تمامی این گونه‌ها، در اواخر بهار تا اواسط یا اواخر تابستان است. طبق نتایج حاصل از آنالیزهای آماری فعالیت کشاورزی در ایجاد آلودگی آب تأثیر زیادی دارد که نتایج نرم‌افزار CROPWAT نیز آن را تأیید کرد.},
keywords_fa = {آلودگی غیرنقطه ای (NPS), پارامترهای کیفی آب, رواناب, روش های چند متغیره آماری},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-429-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-429-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {Darikvand, R. and Zolfaghar, R.},  
title = {Effects of Some Ecological Factors on Seed and Germination Characteristics of Cupressus Sempervirens L. Var. Horizontalis: A Case Study in Tange Soulak Forest Reserve, Kohgiluyeh and Boyer-Ahmad Province, Iran}, 
abstract ={Cypress (Cupressus sempervirens L. var. horizontalis) is one of the native conifers in Iran. It is found in Tange Soulak Forest Reserve of Kohgiluyeh and Boyer-Ahmad Province, Iran. An experiment in a completely randomized design with factorial 4×2×2 was performed to assess the factors affecting Cupressus sempervirens seed germination. Dieback, slope, and altitude were analyzed at four, two, and two levels, respectively. Results showed slope to have the greatest effects on seed characteristics and germination. In fact, all studied parameters including 1000 kernel weight, humidity of the seeds, speed and rate of germination, and the mean number of seeds in a cone decreased with increasing slope. Moreover, tree diameter had a low positive relationship with seed weight. On the other hand, although the seeds collected from trees with high rate of dieback had the lowest mean speed and rate of germination dieback had significant effects only on the mean germination time. There were significant positive correlations between 1000 kernel weight and all seed and germination parameters. Therefore, it is suggested that for conservation and regeneration of this species in the region, seeds should be collected from mother trees with a larger diameter and heavier seeds located on low-slope lands.},  
Keywords = {Altitude, Dieback, Cupressus sempervirens, Slope, 1000 kernel weight.},
volume = {2},
Number = {6}, 
pages = {65-75}, 
publisher = {},
title_fa = {خصوصیات بذر و جوانه‌زنی گونه زربین (Cupressus sempervirens L. Var. horizontalis) و تأثیر برخی عوامل بوم شناختی بر آنها (مطالعه موردی: ذخیره‌گاه جنگلی تنگ سولک بهمئی در استان کهگیلویه و بویراحمد)},
abstract_fa ={یکی از گونه‌های سوزنی برگ بومی در ایران زربین می باشد که به‌صورت ذخیره‌گاه جنگلی در منطقه تنگ سولک استان کهگیلویه و بویراحمد تحت حفاظت است. به منظور ارزیابی عوامل مؤثر بر جوانه‌زنی بذر سرو زربین آزمایشی در قالب طرح کاملاً تصادفی به صورت فاکتوریل 2×2×4 انجام شد. به‌طوری که خشکیدگی در 4 سطح، شیب در 2 سطح و ارتفاع از سطح دریا در 2 سطح مورد آنالیز قرار گرفت. نتایج نشان داد که از بین تمامی عوامل مورد بررسی شیب رویشگاه بیشترین تأثیر را روی جوانه‌زنی بذر داشت. به‌طوری که با افزایش شیب، کلیه پارامترهای مورد بررسی اعم از وزن هزار دانه، رطوبت، سرعت و درصد جوانه‌زنی، میانگین زمان جوانه‌زنی و میانگین تعداد بذر در مخروط کاهش یافته بود. هم‌چنین قطر درخت تا حدی ارتباط مثبت با وزن بذر داشت. اما تأثیر خشکیدگی درخت مادری تنها بر میانگین مدت زمان جوانه‌زنی معنی‌دار بود، هرچند که بذر جمع‌آوری شده از درختان با خشکیدگی بالا دارای میانگین درصد و سرعت جوانه‌زنی کمتری بودند. نتایج هم‌بستگی نیز نشان داد که همه پارامترهای جوانه‌زنی و بذر با وزن هزار دانه رابطه معنی‌دار مثبت دارد. بنابراین به منظور حفظ و احیای این گونه در این منطقه پیشنهاد می‌شود که جمع‌آوری بذرها از درختان مادری با قطر بالاتر که در شیب‌های کم واقع شده‌اند و بذرشان نیز سنگین‌تر است، می‌تواند مؤثر باشد.},
keywords_fa = {ارتفاع, خشکیدگی, سرو زربین, شیب, وزن هزار دانه},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-430-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-430-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}

@article{ 
author = {BihamtaToosi, N. and Safianian, A. and Fakheran, S.},  
title = {Analysis of Land Cover Changes in the Central Part of Isfahan (Iran) Using Landscape Metrics}, 
abstract ={Knowledge about long-term land cover/use changes is essential for evaluating and predicting their consequent problems by urban managers and policymakers. Remote sensing with landscape metrics is an effective tool for monitoring these changes in urban cores and their peripheral areas. During the recent decades, industrial and urban growth, and immigration of people into Isfahan metropolitan area (Iran) have affected its surrounding environment. The objective of this research was to quantify the changes of landscape patterns in the center of Isfahan during the last two decades. For monitoring spatial pattern changes, land use and cover maps of the area were prepared using supervised maximum likelihood classification of Landsat Thematic Mapper (TM) images taken in 1990 and 2010. In order to quantify the changes in landscape patterns during this period, we used several landscape metrics of each class type and total landscape. These metrics included percentage of landscape (PLAND), number of patches (NP), mean patch size (MPS), patch density (PD), largest patch index (LPI), mean nearest neighbor (MNN), contagion (CONTAG), and Shannon’s diversity index (SHDI). The results of this study showed that the proportion of urban area and bare land significantly increased during the study period. Decreased mean patch area for agriculture and undeveloped land uses indicated that the landscape had been more fragmented in these two classes. The synoptic analysis of selected metrics for landscape level indicated that the metric values of MNNand SHDI to have increased and the metric values of LPI has reduced during the last two decades.},  
Keywords = {Urban growth, Land cover, Landscape pattern, Landscape metrics, Isfahan.},
volume = {2},
Number = {6}, 
pages = {77-88}, 
publisher = {},
title_fa = {بررسی تغییرات پوشش اراضی در منطقه مرکزی اصفهان با استفاده از متریک‌های سیمای سرزمین},
abstract_fa ={آگاهی از روند تغییرات پوشش اراضی و کاربری اراضی خصوصاً در محدوده کلان‌شهرها طی دوره‌های زمانی طولانی برای برنامه‌ریزان و مدیران به منظور ارزیابی و پیش‌بینی مشکلات ناشی از این تغییرات حائز اهمیت است. سنجش از دور به همراه متریک‌های سیمای سرزمین ابزاری مناسب برای پایش تغییرات پوشش اراضی در مناطق شهری و محدوده آن می‌باشد. کلان‌شهر اصفهان طی چند دهه اخیر به واسطه رشد و مهاجرت جمعیت و توسعه صنایع، گسترش افقی وسیعی را داشته است. هدف از این مطالعه کمی کردن الگوهای سیمای سرزمین بخش مرکزی استان اصفهان (کلان‌شهر اصفهان) با استفاده از متریک‌های سیمای سرزمین و بررسی تغییرات در فاصله زمانی 1369 تا 1389 است. با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای و روش طبقه‌بندی نظارت شده (حداکثر احتمال)، نقشه پوشش اراضی برای این دو سال 1369و 1389 در پنج کلاس اصلی تهیه شد. به منظور کمی کردن الگو‌های سیمای سرزمین متریک‌های درصد کاربری اراضی (PLAND) ، تعداد لکه (NP)، میانگین اندازه لکه (MPS) و تراکم لکه (PD) در سطح کلاس و شاخص تنوع شانون (SHDI) ، نمایه بزرگ‌ترین لکه (LPI)، متریک نزدیک‌ترین فاصله همسایگی(MNN) و پیوستگی (CONTAG) در سطح سیمای سرزمین محاسبه شد. نتایج حاصل نشان می‌دهد که طی سال‌ها درصد کلاس شهری به بیش از دو ‌برابر رسیده است. کاهش میانگین اندازه لکه برای کلاس کشاورزی و بدون کاربری مشخص می‌کند که پدیده تخریب و تکه‌تکه‌شدگی در این کلاس‌ها بیشتر رخ‌داده است. در سطح سیمای سرزمین متریک میانگین فاصله نزدیک‌ترین همسایه و تنوع شانون افزایش و شاخص بزرگ‌ترین لکه کاهش یافته است.},
keywords_fa = {رشد شهری, پوشش اراضی, الگوهای سیمای سرزمین, متریک‌های سیمای سرزمین, اصفهان},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-431-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-431-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2013}  
}