@article{ 
author = {Sobhani‎, Parvaneh ‎ and Sepahvand, Ami},  
title = {Assessing the Nature Tourism Carrying Capacity ‎and Tourism Comfort Climate in Protected Areas (Case Study: Oshtorankuh Protected Area)}, 
abstract ={Unplanned tourism development threatens natural ecosystems and increases instability within protected areas. This study aimed to inform management decisions by estimating the tourism carrying capacity of Oshtorankuh Protected Area, following the framework of the International Union for Conservation of Nature (IUCN) at three levels: physical, real, and effective. The annual physical capacity was estimated at 6,742,163 tourists. Considering climatic constraints and the unavailability of tourism activities during four months (May–August), the real carrying capacity was estimated at 1,334,075 visitors, representing those who can visit during favorable months. The effective capacity, accounting for area size and ranger staffing for management and control, is approximately 359,525 visitors per year. These estimates help promote balanced human use of the land and enable managers to implement measures that protect the area. By controlling tourist numbers, it is possible to maximize tourism potential while minimizing environmental degradation, ensuring the preservation of these invaluable natural resources for future generations.},  
Keywords = {Carrying capacity, Tourism comfort climate, Protected areas, Sustainable nature tourism development, Oshtorankuh protected area},
volume = {14},
Number = {3}, 
pages = {1-19}, 
publisher = {},
title_fa = {ارزیابی ظرفیت برد گردشگری طبیعت و اقلیم آسایش گردشگری در مناطق حفاظت شده (مطالعه موردی: منطقه حفاظت شده اشترانکوه)},
abstract_fa ={توسعه بدون برنامه‌ریزی گردشگری منجر به تهدید اکوسیستم‌های طبیعی و افزایش ناپایداری‌ در مناطق ‏تحت حفاظت شده است. در مطالعه حاضر، با هدف اتخاذ تصمیمات مدیریتی برای کنترل تعداد گردشگران به برآورد ظرفیت برد گردشگری طبیعت در منطقه حفاظت شده اشترانکوه مطابق با چارچوب دستورالعمل ‏اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی ‏در سه سطح فیزیکی، واقعی و مؤثر اقدام شد. مطابق نتایج، ظرفیت برد فیزیکی سالانه معادل با ‏‏6,742,163‏‎ ‎نفر گردشگر است. ظرفیت برد واقعی با توجه به محدودیت‌های ‏اقلیمی و عدم امکان فعالیت‌های گردشگری در 4 ماه از سال (اردیبهشت، خرداد، تیر و مرداد)، ‏معادل با ‏1,334,075‏‎ ‎نفر برآورد شد که گردشگران در ‏ماه‌هایی با شرایط اقلیمی مطلوب می‌توانند به بازدید از منطقه بپردازند. ظرفیت برد مؤثر در منطقه با توجه به وسعت و تعداد محیط‌بانان برای مدیریت و کنترل، برابر با ‏359,525‏ نفر در سال است. ازاین رو، برآورد ظرفیت برد در مناطق حفاظت شده، موجب استفاده متناسب و متوازن انسان از سرزمین و کنترل تعداد گردشگران در این مناطق می‌شود. همچنین، مدیران و تصمیم‌گیران می‌‌توانند با کنترل تعداد گردشگران برای حفاظت در این منطقه اقدام کنند، به‌طوری که ضمن بهره‌برداری از قابلیت‌های گردشگری آن، حداقل تخریب و آسیب به این ذخایر ارزشمند طبیعی وارد شود..},
keywords_fa = {ظرفیت برد, اقلیم آسایش گردشگری, مناطق حفاظت شده, توسعه طبیعت‌گردی پایدار, منطقه حفاظت شده اشترانکوه},

doi = {10.47176/ijae.14.3.15591},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-1265-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-1265-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Khosravi, Rasoul and Rahimi-Nezhad, Hossein and Nikaeen, Ghaside and FallahShamsi, Seyed Rashi},  
title = {Comparison of Spatial Bias Correction Methods for Presence Data in Improving Species Distribution Model Predictions}, 
abstract ={Spatial bias in mammal occurrence data due to uneven sampling represents a major challenge for species distribution models. Therefore, assessing bias in presence data is a prerequisite for improving the accuracy of models. At the present study, a range of commonly used and novel methods for correcting spatial bias was applied to the presence data of two herbivores, the wild goat (Capra aegagrus) and the wild sheep (Ovis gmelini / O. vignei) and by implementing different bias-correction approaches, the effect of heterogeneous sampling effort on model performance was evaluated. The effectiveness of each method was further assessed using simulated presence records generated for a set of virtual species. While all methods showed high performance in prediction the spatial range of the species (AUC > 0.75), similarity indices indicated that combination of target-group approach, used as a basis for selecting backgrounds, and filtering presence data within a geographic space performed better than the other methods. The findings demonstrated that correcting spatial bias in presence data plays a fundamental role in improving the accuracy of distribution models and effectively reduced the impact of uneven sampling effort. The proposed approaches provide a useful framework for improving distribution modelling of other species.},  
Keywords = {Spatial bias, Sampling effort, Accessibility index, Virtual species, MaxEnt model},
volume = {14},
Number = {3}, 
pages = {21-36}, 
publisher = {},
title_fa = {مقایسه عملکرد روش‌های اصلاح اریب مکانی داده‌های حضور در بهبود پیش‌بینی مدل‌های پراکنش},
abstract_fa ={اریب مکانی در داده های وقوع پستانداران به دلیل نمونه‌برداری غیریکنواخت، یکی از مهم‌ترین چالش‌های مدل های پراکنش است. از این رو، ارزیابی اریب نقاط حضور، پیش‌نیاز بهبود دقت مدل‌های پراکنش است. در پژوهش حاضر، مجموعه‌ای از روش‌های متداول و نوین اصلاح اریب مکانی بر روی نقاط حضور دو علفخوار شاخص کشور شامل کل و بز (Capra aegagrus) و گوسفند وحشی(Ovis gmelini/O.vignei) به‌کار گرفته شد و با اعمال رویکردهای مختلف اصلاح اریب، تأثیر ناهمگونی تلاش نمونه‌برداری بر عملکرد مدل‌ها ارزیابی گردید. کارایی هر یک از این روش‌های پیشنهادی با استفاده از شبیه سازی نقاط حضور برای مجموعه ای از گونه های فرضی نیز ارزیابی و مقایسه شد. اگرچه تمامی روش‌های استفاده شده عملکرد مناسبی در پیش‌بینی پراکنش گونه‌ها داشتند (AUC > 0.75)، اما بر اساس شاخص‌‌های تشابه، رویکرد تلفیقی گونه های هدف به‌عنوان مبنایی برای انتخاب نقاط پس زمینه و فیلتر نقاط حضور در یک فضای جغرافیایی در مقایسه با سایر روش‌ها عملکرد بهتری نشان داد. نتایج نشان داد که اصلاح اریب مکانی در داده‌های حضور علفخواران، نقش اساسی در بهبود دقت مدل‌های پراکنش دارد و به‌طور مؤثری اثر ناهمگونی تلاش نمونه‌برداری را کاهش داد. رویکردهای پیشنهادی می تواند الگویی جهت بهبود دقت مدل های پراکنش سایر گونه های جانوری باشد. },
keywords_fa = {اریب مکانی, تلاش نمونه برداری, شاخص دسترسی, گونه های فرضی, مدل مکسنت},

doi = {10.47176/ijae.14.3.837},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-1292-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-1292-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Boroughani, Malihe and VarastehMoradi, Hossein and Nadim, Ahm},  
title = {Responses of Birds and Insects Communities to Natural and Artificial Forest Gaps (Case Study: Shastkalateh Forest, Gorgan, Iran)}, 
abstract ={Forest gaps represent significant ecological disturbances that can affect vegetation structure, insect populations, and avian communities. This study aimed to evaluate the density and diversity of bird species across three treatment types: closed canopy (control), natural gaps, and artificial gaps, within the protected Shast-Kalateh forest. Bird and insect sampling was conducted at 70 points, each with a 25-meter radius, utilizing point count and distance sampling methodologies. Redundancy analysis indicated that the strongest positive correlations between bird populations and habitat variables, as well as insect abundance, were found in natural gaps and closed canopy areas. Natural gaps exhibited the highest avian abundance, likely attributed to increased light availability, enhanced structural complexity, and greater ecological dynamism. Conversely, artificial gaps, which displayed reduced structural complexity and unstable food resources, negatively impacted breeding bird populations. Distance sampling revealed that the European Robin (Erithacus rubecula) had the highest density across all treatments. ANOSIM analysis demonstrated significant differences in bird species composition among the treatments (p = 0.001). Overall, natural gaps fostered higher bird density, greater avian diversity, and increased insect diversity compared to both closed canopy areas and artificial gaps.},  
Keywords = {Forest gap ecology, Gap biodiversity, Bird density, Insect abundance estimation, Shast-Kalateh forest.},
volume = {14},
Number = {3}, 
pages = {37-53}, 
publisher = {},
title_fa = {پاسخ جوامع پرندگان و حشرات به روشنه‌های طبیعی و مصنوعی (مطالعه موردی: جنگل  شصت کلاته)},
abstract_fa ={روشنه‌های جنگلی به عنوان یکی از مهم‌ترین آشفتگی‌های اکولوژیک، بر پوشش گیاهی، حشرات و پرندگان اثر می‌گذارند. این پژوهش با هدف مقایسه تراکم و تنوع پرندگان در سه تیمار تاج‌بسته (شاهد)، روشنه طبیعی و روشنه مصنوعی در جنگل حفاظت‌شده شصت‌کلاته انجام شد. در ۷۰ نقطه به شعاع ۲۵ متر، نمونه‌برداری از پرندگان، حشرات (با استفاده از تله پنجره‌ای و گودالی) و متغیرهای زیستگاهی به روش نقطه‌ای و فاصله‌ای صورت گرفت. نتایج تحلیل افزونگی نشان داد که بیشترین همبستگی مثبت پرندگان با متغیرهای زیستگاهی و حشرات، مربوط به روشنه‌های طبیعی و تاج‌بسته است. روشنه‌های طبیعی بیشترین فراوانی پرندگان را داشتند که به دلیل ورود نور، پیچیدگی ساختاری و پویایی بالای آن‌هاست. در مقابل، روشنه‌های مصنوعی با کاهش پیچیدگی ساختاری و ناپایداری منابع غذایی، تأثیر منفی بر پرندگان زادآور گذاشتند. بر اساس نمونه‌گیری فاصله‌ای، گونه سینه‌سرخ اروپایی (Erithacus rubecula) در هر سه تیمار بیشترین تراکم را داشت. تحلیل آنوسیم (ANOSIM) اختلاف معنی‌داری در ترکیب گونه‌ای پرندگان میان تیمارها نشان داد (0/001=p ). به طور کلی، روشنه‌های طبیعی نسبت به شاهد و روشنه‌های مصنوعی از تراکم و تنوع پرندگان و تنوع حشرات بالاتری برخوردار بودند.},
keywords_fa = {بوم‌شناسی روشنه های جنگلی, تنوع زیستی روشنه ها, تراکم پرندگان, برآورد فراوانی حشرات, جنگل شصت کلاته},

doi = {10.47176/ijae.14.3.787},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-1295-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-1295-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Farzam, Ali and Adavoudi, Roya and Khosravi, Rasoul and Maghsoudloo, Shervin and Kaboli, Mohamm},  
title = {Genetic Diversity and Population Structure of the Goitered Gazelle (Gazella subgutturosa) in Fars Province Using Microsatellite Marker}, 
abstract ={Decline in population size may lead to decrease in genetic diversity, increase in inbreeding rate and also decrease in adaptation ability of populations against environmental changes. Therefore, monitoring genetic indices is one of the main tools for understanding the stable situation of species. In this study, the genetic diversity and population structure of the Goitered gazelle (Gazella subgutturosa) in Fars province (Bamou National Park and Basiran No-Hunting Area) were evaluated using 45 scat samples and 15 microsatellites. Indices of genetic variation, inbreeding, structuring, and bottleneck were estimated. Baesed on the results, the observed heterozygosity ranged from 0.34 to 0.95, indicating a relatively high level of genetic diversity in both populations. Additionally, the genetic differentiation index (FST) was estimated at 0.056, revealing a significant level of genetic differentiation between the two regions. This pattern may be resulted from gene flow limitation, geographic distance, and landscape resistance. There was no sign of bottleneck in the populations. Although moderate genetic variation was found, the presence of genetic structuring highlights the importance of improving habitat connectivity and considering the concept of management units in future efforts. These results can provide scientific bases for making conservation strategies and sustainable management of Iranian Goitered gazelles.},  
Keywords = {Goitered gazelles, Genetic diversity and structure, Microsatellites, Non-invasive sampling},
volume = {14},
Number = {3}, 
pages = {55-68}, 
publisher = {},
title_fa = {تنوع و ساختار ژنتیکی آهوی گواتردار (Gazella subgutturosa) در استان فارس با استفاده از نشانگر ریزماهواره},
abstract_fa ={کاهش جمعیت می‌تواند منجر به افت تنوع ژنتیکی، افزایش هم‌خونی و کاهش توان سازگاری، در برابر تغییرات محیطی شود. بنابراین، پایش شاخص‌های ژنتیکی برای ارزیابی پایداری جمعیت‌ها ضروری است. در مطالعه حاضر، تنوع و ساختار ژنتیکی آهوی گواتردار (Gazella subgutturosa) در استان فارس (پارک ملی بمو و منطقه شکار ممنوع بصیران) با استفاده از ۴۵ نمونه سرگین و 15 نشانگر ریزماهواره ارزیابی شد. شاخص‌های تنوع ژنتیکی، درون‌آمیزی، تمایز و ساختاربندی ژنتیکی و گردنه بطری برآورد گردید. بر اساس نتایج به‌دست‌آمده مقدار هتروزیگوسیتی مشاهده شده بین 0/95 - 0/34 برآورد گردید که نشان‌دهنده سطح مناسبی از تنوع ژنتیکی در هر دو منطقه است. همچنین شاخص تمایز ژنتیکی 0/056 محاسبه شد که وجود تمایز بالا بین دو جمعیت را آشکار می‌سازد که می‌تواند ناشی از محدودیت جریان ژنی، جدایی جغرافیایی، و یا تأثیر مقاومت محیطی باشد. نشانه‌ای از وقوع پدیده گردنه بطری در گذشته نزدیک در هیچ یک از دو جمعیت مشاهده نشد. اگرچه وضعیت تنوع ژنتیکی مطلوب ارزیابی شد، اما تمایز ژنتیکی مشاهده‌شده ضرورت توجه به مدیریت جداگانه هر جمعیت و در صورت لزوم، تقویت ارتباط زیستگاهی میان جمعیت‌ها را برجسته می‌کند. این نتایج می‌توانند مبنایی علمی برای تدوین راهبردهای حفاظتی جمعیت‌های آهوی گواتردار را فراهم آورند.},
keywords_fa = {آهوی گواتردار, تنوع و ساختار ژنتیکی, نشانگرهای ریزماهواره, نمونه‌برداری غیرتهاجمی},

doi = {10.47176/ijae.14.3.839},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-1299-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-1299-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Valipour, Ahmad and PirBavaghar, Mahtab and Naderi, Abdollah},  
title = {Hazard zonation of the Green Oak Tortrix (Tortrix viridana L.) in the forests of Sarvabad, Kurdistan Province, Iran}, 
abstract ={The green oak tortrix (Tortrix viridana) is a significant pest affecting the Zagros forests, where larval feeding on leaves and buds severely weakens oak trees. Despite ongoing control efforts, comprehensive data on its distribution and critical risk areas remain scarce. This study aimed to model the probability of pest occurrence and delineate hazard zones in the Sarvabad forests using logistic regression. We randomly sampled 61 infested and 57 non-infested points. Spatial variables, including elevation, aspect, slope, and distances to agricultural lands, residential areas, main roads, and rivers, were extracted in a GIS environment and utilized as predictors. Our results indicated that elevation, slope, distance from residential areas, and distance from roads significantly negatively influenced the probability of pest presence. Model fit indices (Nagelkerke R² = 0.502, Hosmer–Lemeshow, AUC = 0.864, and an overall classification accuracy of 75.4%) demonstrated good predictive performance. The hazard zonation map revealed that 22% of the Sarvabad forests were classified as high risk, 11.2% as moderate risk, and the remainder as low risk. These findings highlight the influential factors that explain the spatial distribution of the pest and suggest that applying these results can improve management strategies and control measures.},  
Keywords = {green oak leaf-roller moth, logistic regression, Zagros forests, environmental and anthropogenic factors, GIS, distribution modeling},
volume = {14},
Number = {3}, 
pages = {69-84}, 
publisher = {},
title_fa = {پهنه‌بندی خطر پراکنش پروانه جوانه‌خوار بلوط (.Tortrix viridana L) در جنگل‌های سروآباد استان کردستان، ایران},
abstract_fa ={پروانه جوانه‌خوار بلوط از آفات مهم جنگل‌های زاگرس است که با تغذیه از برگ و جوانه، موجب ضعف شدید درختان می‌شود. با وجود تلاش برای مهار این آفت، اطلاعات دقیق درباره پراکنش آفت و مناطق بحرانی محدود است. این پژوهش با هدف مدل‌سازی احتمال حضور آفت و پهنه‌بندی خطر آن در جنگل‌های سروآباد با استفاده از رگرسیون لجستیک انجام شد. بدین منظور ۶۱ نقطه آلوده و ۵۷ نقطه غیرآلوده به‌صورت تصادفی نمونه‌برداری شد. ویژگی‌های مکانی شامل ارتفاع از سطح دریا، جهت، شیب و فاصله از اراضی کشاورزی، مناطق مسکونی، جاده‌ها و رودخانه‌ها در محیط GIS استخراج و به‌عنوان متغیرهای پیش‌بینی‌کننده وارد مدل شدند. نتایج نشان داد ارتفاع، شیب، فاصله از مناطق مسکونی و فاصله از جاده اثر منفی و معنی‌داری بر احتمال حضور آفت دارند. شاخص‌های برازش مدل  ضریب تعیین نک‌جرکی (۰٫۵۰۲)، آزمون هازمر-لمشاو (۰٫۷۰۷ = p-value)، سطح زیر منحنی راک (۰٫۸۶۴) و صحت کلی طبقه‌بندی (۷۵٫۴ درصد) بود. بر اساس نقشه پهنه‌بندی، ۲۲ درصد از جنگل‌های سروآباد در زون پرخطر، 11/2 درصد در زون متوسط و بقیه در زون کم‌خطر قرار گرفتند. بر پایه یافته‌ها، عوامل شناسایی‌شده نقش مهمی در تبیین الگوی حضور آفت در جنگل‌های سروآباد دارند و به‌کارگیری نتایج می‌تواند کارایی برنامه‌های مدیریتی و اقدامات کنترلی را افزایش دهد. },
keywords_fa = {پروانه جوانه‌خوار بلوط, رگرسیون لجستیک, جنگل‌های زاگرس, عوامل محیطی و انسانی, GIS, مدل‌سازی پراکنش},

doi = {10.47176/ijae.14.3.15991},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-1294-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-1294-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Shokri, Shirko and Hemami, Mahmoud-Reza and Ebrahimi, Iman and Ghasemi, Maysam and Kazemi, Fatemeh and Ghoudarzi, Fahimeh and Pourmanafi, Saeed and Ahmadi, Mohse},  
title = {The Effect of Landscape Metrics on the Abundance and Species Richness of shorebirds in Hormozgan Province}, 
abstract ={Coastal ecosystems are key habitats for migratory birds, particularly where intertidal zones overlap with mangrove forests, providing suitable conditions for shorebird roosting and foraging. However, the role of landscape metrics in explaining patterns of shorebird richness and abundance in these habitats remains poorly understood. In this study, shorebird census data and Sentinel-2 satellite imagery were used to investigate the effects of landscape metrics associated with mangrove forests and intertidal zones on shorebird richness and abundance across 23 sites in Hormozgan Province during 2022–2023. Following the extraction of mangrove and intertidal habitat maps, landscape metrics were calculated and their relationships with bird communities were analyzed using Bayesian generalized linear mixed models. Results showed that mean shorebird abundance was significantly higher in intertidal areas containing mangroves than in sites without mangroves (p < 0.05), and these areas also exhibited distinct bird community compositions. Intertidal zone length and mangrove edge density had significant positive effects on bird abundance and richness, whereas mangrove patch size showed no significant effect. These findings highlight the importance of habitat structure and spatial configuration for shorebird conservation in the Persian Gulf.},  
Keywords = {Mangrove ecosystems, patch size, tidal flats, Bayesian model.},
volume = {14},
Number = {3}, 
pages = {85-100}, 
publisher = {},
title_fa = {اثر سنجه های سیمای سرزمین بر فراوانی و غنای پرندگان ساحلی در استان هرمزگان},
abstract_fa ={اکوسیستم‌های ساحلی از زیستگاه‌های کلیدی پرندگان مهاجر، به‌ویژه در مناطقی هستند که نواحی جزرومدی با جنگل‌های مانگرو همپوشانی دارند. این زیستگاه‌ها شرایط مناسبی برای استقرار و تغذیه پرندگان ساحلی فراهم می‌کنند. با این حال، نقش سنجه‌های سیمای سرزمین در تبیین الگوهای غنا و فراوانی این پرندگان هنوز به‌طور کامل شناخته نشده است. در این پژوهش، با استفاده از داده‌های سرشماری پرندگان ساحلی و تصاویر ماهواره‌ای Sentinel-2، اثر سنجه‌های سیمای سرزمین مرتبط با جنگل‌های مانگرو و نواحی جزرومدی بر غنا و فراوانی پرندگان ساحلی در ۲۳ سایت استان هرمزگان طی سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ بررسی شد. پس از استخراج نقشه‌های مانگرو و پهنه‌های جزرومدی، سنجه‌های سیمای سرزمین محاسبه و روابط آن‌ها با جوامع پرندگان با استفاده از مدل‌های ترکیبی خطی تعمیم‌یافته بیزین تحلیل شد. نتایج نشان داد میانگین فراوانی پرندگان در نواحی جزرومدی دارای مانگرو به‌طور معنی‌داری بیشتر از سایت‌های فاقد مانگرو بود (۰۵/۰>p) و این مناطق از نظر ترکیب جوامع پرندگان نیز متمایز بودند. طول نواحی جزرومدی و تراکم حاشیه‌ای لکه‌های مانگرو اثر مثبت و معنی‌داری بر فراوانی و غنای پرندگان داشت، در حالی که اندازه لکه‌های مانگرو تأثیر معنی‌داری نشان نداد. این یافته‌ها اهمیت ساختار و آرایش فضایی زیستگاه‌ها را در حفاظت از پرندگان ساحلی خلیج فارس نشان می‌دهد.},
keywords_fa = {اکوسیتم های مانگرو, اندازه لکه, نواحی جزر و مدی, مدل بیزین},

doi = {10.47176/ijae.14.3.15741},
url = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-1298-en.html},  
eprint = {http://ijae.iut.ac.ir/article-1-1298-en.pdf},  
journal = {Iranian Journal of Applied Ecology},  
issn = {2476-3128}, 
eissn = {2476-3217}, 
year = {2025}  
}