اکوسیستم‌های ساحلی از زیستگاه‌های کلیدی پرندگان مهاجر، به‌ویژه در مناطقی هستند که نواحی جزرومدی با جنگل‌های مانگرو همپوشانی دارند. این زیستگاه‌ها شرایط مناسبی برای استقرار و تغذیه پرندگان ساحلی فراهم می‌کنند. با این حال، نقش سنجه‌های سیمای سرزمین در تبیین الگوهای غنا و فراوانی این پرندگان هنوز به‌طور کامل شناخته نشده است. در این پژوهش، با استفاده از داده‌های سرشماری پرندگان ساحلی و تصاویر ماهواره‌ای Sentinel-2، اثر سنجه‌های سیمای سرزمین مرتبط با جنگل‌های مانگرو و نواحی جزرومدی بر غنا و فراوانی پرندگان ساحلی در ۲۳ سایت استان هرمزگان طی سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ بررسی شد. پس از استخراج نقشه‌های مانگرو و پهنه‌های جزرومدی، سنجه‌های سیمای سرزمین محاسبه و روابط آن‌ها با جوامع پرندگان با استفاده از مدل‌های ترکیبی خطی تعمیم‌یافته بیزین تحلیل شد. نتایج نشان داد میانگین فراوانی پرندگان در نواحی جزرومدی دارای مانگرو به‌طور معنی‌داری بیشتر از سایت‌های فاقد مانگرو بود (۰۵/۰>p) و این مناطق از نظر ترکیب جوامع پرندگان نیز متمایز بودند. طول نواحی جزرومدی و تراکم حاشیه‌ای لکه‌های مانگرو اثر مثبت و معنی‌داری بر فراوانی و غنای پرندگان داشت، در حالی که اندازه لکه‌های مانگرو تأثیر معنی‌داری نشان نداد. این یافته‌ها اهمیت ساختار و آرایش فضایی زیستگاه‌ها را در حفاظت از پرندگان ساحلی خلیج فارس نشان می‌دهد.