پژوهش حاضر با هدف ارزیابی پایداری محیط‌زیستی صنعت فرش دستباف استان فارس، با استفاده از روش‌شناسی ارزیابی چرخه حیات  با رویکرد از گهواره تا گور و مدل‌سازی در نرم‌افزار SimaPro انجام شده است. نتایج نشان می‌دهد که فاز تولید با سهم 60 درصدی از کل پیامدها، نقطه داغ اصلی این چرخه محسوب می‌شود. اگرچه این محصول با انتشار تنها 8 کیلوگرم CO2-eq به ازای هر مترمربع، از مزیت کربنی بالایی نسبت به نمونه‌های ماشینی برخوردار است، اما اتکا به روش‌های سنتی رنگرزی و فقدان مدیریت پساب، شاخص سمیت انسانی را به سطح نگران‌کننده 2/2 کیلوگرم معادل ۱و۴-دی‌کلروبنزن (kg 1,4-DCB eq) می‌رساند. افزون بر این، مصرف آب معادل 100 لیتر بر مترمربع و نرخ دفن 60 درصدی ضایعات، حاکی از بهره‌وری پایین منابع و غلبه اقتصاد خطی بر این صنعت است. در نتیجه، دستیابی به پایداری جامع مستلزم گذار از تولید سنتی متکی بر طبیعت به مدیریت مهندسی‌شده و سبز است؛ هدفی که از طریق جایگزینی رنگزاهای سازگار با محیط‌زیست، استقرار سیستم‌های تصفیه پساب و پیاده‌سازی سیاست مسئولیت توسعه‌یافته تولیدکننده (EPR) برای مدیریت بهینه ضایعات محقق خواهد شد.