یکی از مسائل محیط‌زیستی مربوط به آب‌شیرین‌کن‌ها و به‌ویژه آب‌شیرین‌کن‌های اسمز معکوس در مناطق ساحلی، تخلیه پساب فوق شور به محیط دریا است. هدف اصلی مطالعه حاضر بررسی پخش شوری پساب آب‌شیرین‌کن‌ ایمواسکو با استفاده از مدل عددی CORMIX است تا بتوان طرحی بهینه برای ترقیق تخلیه پساب و نیز مکان‌های آب‌گیری و تخلیه پساب ارائه نمود. در این راستا، سناریوهای متنوعی بر اساس تخلیه پساب به صورت تک دریچه‌ای و چند دریچه‌ای، جهت و زاویه دریچه‌ها، تأثیر سرعت‌های مختلف جریان، بررسی اثر عمق بر رفتار هاله آلودگی و میزان غلظت بررسی گردید. بر اساس نتایج مدل‌سازی، تخلیه پساب در عمق 5 متری و نیز به صورت تک دریچه‌ای پیشنهاد نمی‌شود. هم‌چنین، نتایج نشان داد استفاده از دریچه‌های تناوبی باعث افزایش انتشار هاله آلودگی و برگشت پساب شور به سمت ساحل خواهد شد و دریچه‌های هم‌جهت نتایج بهتری ارائه می‌دهند. نتایج مدل‌سازی با سرعت‌های مختلف جریان محیط اختلاف زیادی در انتشار هاله آلودگی شوری پساب نشان نداد. با توجه به میزان رقیق‌شدگی، ضخامت عمودی هاله آلودگی و میزان افزایش شوری محیط در شعاع‌های مختلف، بهترین سناریو فاصله آبگیری در 505 متری از ساحل (عمق 16 متر) و فاصله تخلیه پساب از خط ساحلی 325 متر (عمق 8 متر) است.